وبلاگ آموزشی دانستنی های دامپزشکی

صرع و تشنج در سگ ها، گردآورنده افسانه غریبی

دریافت فایل

پارگی لیگامانت کروشیت کرنیال (CCL) معمولاً ناشی از ضربه شدید و احتمالاً ضعف ثانویه لیگامنت به دلیل دژنراسیون، بیماریهای با واسطه ایمنی یا ناهنجاریهای ساختاری (مثل سگهای با پاهای صاف) است. گاهی سینوویت پلاسماسلولار-لنفوسیتیهمزمان با آسیب لیگامان تشخیص داده می شود ااما رابطه علت و معلولی آن با ناپایداری مفصل هنوز مشخص نیست. در موارد خفیف یا اولیه، میتوان مفصل پایدار (غیرجراحی) را با استروئیدها یا NSAIDs درمان کرد. بیشتر آسیبها شامل پارگی در بدنه لیگامنت (در سگهای بالغ) است، اگرچه کنده شدن استخوانی یا آولژن (در سگهای نابالغ) در محل اتصال لیگامان نیز ممکن است رخ دهد. ناپایداری مفصل زانو پس از پارگی CCL میتواند منجر به آسیب مینیسک داخلی، افیوژن مفصل، استئوفیتوز و فیبروز کپسول مفصلی شود.

علائم بالینی:

• لنگش

• درد

• تورم داخلی مفصل

• افیوژن

• کریپتاسیون (صدای سایش)

• لقی قدامی استخوان درشتنی نسبت به ران (علامت کشویی یا تست فشاری مثبت)

• افزایش چرخش داخلی درشت نی

در پارگیهای جزئی CCL، لقی قدامی کمتر است و معمولاً در حالت خم شدگی زانو مشهودتر است. آسیب مینیسک داخلی ممکن است با صدای کلیک در حین حرکت یا خم و راست کردن زانو شناسایی شود. تست فشاری درشت نی (خم کردن مفصل خرگوشی و جابجایی قدامی توبروزیتی‌ درشت نی) نیز برای بررسی لقی لیگامنت استفاده میشود.

تشخیص:

• رادیوگرافی: افیوژن مفصلی و نشانه های آرتروز در موارد مزمن.

• آرتروسنتز: ممکن است افزایش خفیف سلولی و هموآرتروز دیده شود.

• آرتروسکوپی: تشخیص قطعی را ممکن میسازد اما نیاز به تجهیزات تخصصی دارد.

درمان:

• دارویی: کاهش وزن، فیزیوتراپی کنترل شده،NSAIDs برای کاهش درد و التهاب.

• جراحی: برای سگهای فعال توصیه میشود.

روشهای خارج کپسولی:

• بخیه فاشیا

• بخیه فابلا به توبروزیتس درشتنی

• جابجایی قدامی سر فیبولا

• تراز کردن سطح تیبیال پلاتو

• پیشرفت توبروزیته درشتنی

• گرافتهای مصنوعی

روشهای داخل کپسولی:

• گرفت فاشیا لاتا یا تاندون پاتلا که روی کندیل خارجی ران بخیه میشود.

در صورت آسیب مینیسک داخلی، برداشتن بافت آسیب دیده بدون خونرسانی ضروری است. فیزیوتراپی پس از عمل برای بهبودی بالینی حیاتی است. پیش آگهی پس از جراحی معمولاً خوب است.

کنه‌ها انگل‌های اجباری خارجی هستند که روی بیشتر انواع مهره‌داران خشکی‌زی زندگی می‌کنند و تقریباً در هر جایی که این حیوانات یافت شوند، حضور دارند. کنه‌ها در واقع نوعی مایت بزرگ هستند و بنابراین از خانواده بندپایان رده آکاری(Acari) محسوب می‌شوند. آنها از نظر تکاملی به عنکبوت‌ها نزدیک‌ترند تا حشرات. حدود ۹۰۰ گونه شناخته‌شده از کنه‌ها وجود دارد که همگی در تمام مراحل تغذیه، خون‌خوار هستند.

کنه‌ها بیشتر از هر گروه دیگر از بندپایان، عوامل بیماری‌زای متنوعی را منتقل می‌کنند و از نظر اهمیت بهداشت عمومی و دامپزشکی، در سطح جهانی پس از پشه‌ها در رتبه دوم قرار دارند. برخی از عوامل بیماری‌زای منتقله توسط کنه‌ها برای دام‌ها کم‌خطر هستند اما می‌توانند در انسان‌ها بیماری ایجاد کنند. برخی دیگر نیز باعث بیماری‌های دامی می‌شوند که از نظر اقتصادی بسیار مهم هستند.

علاوه بر این، کنه‌ها می‌توانند مستقیماً به میزبان خود آسیب بزنند:

• ایجاد مسمومیت (مثل بیماری عرق‌کننده یا فلج کنه‌ای ناشی از سموم موجود در بزاق کنه)

• ایجاد زخم‌های پوستی مستعد عفونت‌های باکتریایی ثانویه یا آلودگی به لارو مگس‌های انگلی

• کم‌خونی و حتی مرگ

جابه‌جایی بین‌المللی دام‌های آلوده به انگل‌های خونی مانند تایلریا، بابزیا، آناپلاسما و اِهرلیشیا رومینانتیوم توسط کنه‌های سخت به شدت محدود شده است.

انتشار گسترده کنه‌ها و عوامل بیماری‌زای آنها

جابه‌جایی دام‌های آلوده به کنه در مسافت‌های طولانی، نقش مهمی در گسترش بسیاری از گونه‌های کنه و عوامل بیماری‌زای منتقله توسط آنها دارد. برخی گونه‌های مهاجم کنه در مراتع و محیط‌های چراگاهی که در اثر افزایش جمعیت انسان و دام در قرن‌های اخیر ایجاد شده‌اند، به خوبی رشد می‌کنند. از طرف دیگر، ورود دام‌ها به مناطق دارای گونه‌های کنه غیربومی و عوامل بیماری‌زایی که نسبت به آنها ایمنی ندارند، اغلب منجر به تلفات قابل توجه می‌شود.

خانواده‌های کنه‌های انگلی دام

از سه خانواده کنه‌ها، دو خانواده دام‌ها را آلوده می‌کنند:
۱. آرگاسیده (Argasidae): کنه‌های نرم
۲. ایکسودیده (Ixodidae): کنه‌های سخت

اگرچه این دو خانواده برخی ویژگی‌های مشترک دارند، اما در ساختار، رفتار، فیزیولوژی، اکولوژی، الگوی تغذیه و تولیدمثل تفاوت‌های زیادی دارند.

چرخه زندگی کنه‌ها

• در مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیری: ۱ تا ۳ چرخه کامل در سال

• در مناطق معتدل: معمولاً یک چرخه در سال

• در مناطق شمالی و ارتفاعات بالا: ۲ تا ۴ سالبرای تکمیل چرخه

مراحل رشد کنه‌ها:
۱. تخم
۲. لارو (دارای ۳ جفت پا)
۳. نمف (دارای ۴ جفت پا)
۴. بالغ (دارای ۴ جفت پا)

ویژگی‌های منحصر به فرد:

• تمام کنه‌ها در پای جلویی خود ارگان هالر را دارند که برای تشخیص دی‌اکسید کربن، محرک‌های شیمیایی (بو)، دما و رطوبت استفاده می‌شود.

• فرومون‌ها در تجمع گروهی، تشخیص گونه، جفت‌گیری و انتخاب میزبان نقش دارند.

کنه‌های نرم (آرگاسیده)

• حدود ۱۹۰ گونه در چهار جنس Argas، Carios، Ornithodoros و Otobius وجود دارد.

• این کنه‌ها در محیط‌های محافظت‌شده مانند شکاف‌های چوب یا سنگ، لانه میزبان یا غارها زندگی می‌کنند.

• برخی گونه‌ها می‌توانند چندین سال بدون تغذیه زنده بمانند.

• بیشتر در مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیریبا فصل‌های خشک طولانی یافت می‌شوند.

آسیب‌های ناشی از کنه‌های نرم:

• در طیور و خوک‌داری‌های مناطق گرمسیری، می‌توانند آفت جدی باشند.

• کم‌خونی ناشی از خون‌ریزی باعث کاهش وزن و افت تولید تخم‌مرغ می‌شود.

• آلودگی‌های شدید می‌تواند منجر به تلفات زیادشود.

کنه‌های سخت (ایکسودیده)

• بیش از ۶۰۰ گونه دارند و در محیط‌های متنوع‌تری نسبت به کنه‌های نرم زندگی می‌کنند.

• بیشتر گونه‌ها چرخه سه میزبانه دارند (یعنی در هر مرحله رشد، میزبان متفاوتی را انتخاب می‌کنند).

• هر مرحله پس از جنینی (لارو، نمف، بالغ) فقط یک بار و برای چند روز تغذیه می‌کند.

ویژگی‌های تولیدمثل:

• ماده‌ها پس از جفت‌گیری، هزاران تخممی‌گذارند و سپس می‌میرند.

• کنه‌های سخت بیش از ۹۰٪ عمر خود را خارج از میزبان می‌گذرانند که این موضوع در برنامه‌ریزی روش‌های کنترل بسیار مهم است.

نتیجه‌گیری

کنه‌ها نه‌تنها به‌عنوان انگل‌های خون‌خوار به دام‌ها آسیب می‌زنند، بلکه نقش مهمی در انتقال بیماری‌های خطرناک به انسان و حیوانات دارند. کنترل آنها نیازمند درک چرخه زندگی، رفتار و اکولوژی آنهاست تا بتوان راهکارهای مؤثری برای کاهش خسارات ناشی از آنها ارائه داد.

به آلودگی با انگل های خارجی در سگ ها مراجعه کنید

منبع: منوآل دامپزشکی مرک

دیابت در سگ ها

بخش اندوکرین پانکراس به طور کلی 4نوع سلول دارد که شامل موارد زیر میشود :

-آلفا که گلوکاگون ترشح میکنند.

-بتا که انسولین ترشح می کنند

-دلتا که سوماتو استاتین ترشح می کنند

-سلولهای F که پلی پپتید پانکراس ترشح می کنند

که اختلال در کار هر کدام از این سلولها میتواند باعث بیماری شود.

بیشترین فرم دیابت در سگ ها دیابت وابسته به انسولین یا همان نوع 1 میباشد.

اتیولوژی iddm نامشخص است ولی عوامل زیر مستعد کننده هستند:

ژنتیک ،واکنش های ایمنی، چاقی، هایپرآدرنوکورتیزیسم،هایپرلیپیدمی ، اختلالات کلیوی و...

در نهایت از بین رفتن عملکرد سلولهای بتا باعث کاهش انسولین خون و در نتیجه اختلال در انتقال گلوکز به داخل سلول ها و افزایش گلوکونیوژنز و گلیکوژنولیز در کبد و افزایش گلوکز خون میشود.

در نتیجه این هایپرگلایسمی ،گلوکزوری ،پلی اوری و پلی دیپسی و پلی فاژی و کاهش وزن به وجود می آید.

کتو اسیدوز هم میتواند در نتیجه تولید کتون بادی به وجود بیاید.

گلیکوزوری هم زمانی که bs به 180تا220برسد اتفاق می افتد. و گلوکزی که وارد ادرار میشود یک دیورز اسموتیک ایجاد میکند که باعث ایجاد پلی اوری میشود، و بالطبع پلی دیپسی هم ایجاد میشود. و به دلیل اینکه ورود گلوکز به سلولهای مرکز سیری وابسته به انسولین دارد آن سلولها هم نمیتوانند گلوکز کافی وارد کنند و بیمار احساس گرسنگی میکند و در نتیجه پلی فاژی رخ میدهد.

دیابت در سگ های با سن بالا رخ میدهد و گفته شده که پیک این سن 7-9 سال می باشد و دیابت سگ های جوان نادر است و زیر یک سال رخ میدهد. همچنین سگ های ماده دوبرابر سگ های نر به دیابت مبتلا می شوند.

پروسه ی تولید کتون بادی به این صورت است که سلول با توجه به اینکه نمیتواند گلوکز کافی وارد کند مجبور است از یک منبع انرژی دیگر استفاده کند، که اکسیداسیون اسید های چرب انجام میدهد و در نتیجه کتون بادی تولید میشود و تولید بیش از حد آن میتواند منجر به dka شود. کاتابولیسم پروتتین هم کتون بادی بیشتری تولید میکند چون منبع انرژی دیگری که به جای گلوکز استفاده میشود پروتیین ها هستند.

شکایت اصلی صاحب حیوان ممکن است دفع زیاد ادرار باشد، یا کاهش وزن که این مورد کمتر است، حتی ممکن است حیوانی با کاتاراکت ثانویه به هایپرگلایسمی مراجعه شود.

همانطور که گفته شد دیابت ملیتوس میتواند به صورت ثانویه درگیری چشمی هم بدهد، از جمله cataract, retinal detachment. که کاتاراکت زودتر از رتینال اتفاق می افتد، به طوری که اگر سریعا درمان را شروع نکنند طی ٢-٣ هفته کاتاراکت میدهد.

اما در معاینه بالینی

در سگ های دیابتی که دچار dka نیستند ممکن است یافته بالینی خاصی پیدا نکنیم، بر خلاف گربه های دیابتی علایم بالینی که نشان دهنده نوروپاتی محیطی در سگ ها باشد متداول نیست

اگر حیوان موقع ورود به کلینیک بی حالی ،بی اشتهایی ،استفراغ و ضعف داشت ممکن است دچار dka شده باشد.

در تست های آزمایشگاهی وجود گلیکوزوری و هایپرگلایسمی با هم مهم است، در cbc ممکن است نوتروفیلیا دیده شود. هایپرگلایسمی هایپرکلسترولمی و هایپرتریگلیسریدمی و همچنین افزایش alt ممکن است دیده شود. البته در مورد انسان اندازه گیری hba1c مهم می باشد که هموگلوبین گلیکوزیله را اندازه میگیرند.

در ua هم گلیکوزوری کاهش وزن مخصوص ادرار را مشاهده می کنیم.

اگر عفونت های ادراری ثانویه هم رخ دهد ممکن است میکروارگانیسم در ادرار باشد.

تست های دیگر مثل اندازه گیری انسولین هم وجود دارد.

پس از تشخیص دیابت ملیتوس در سگ ها باید سریعا درمان آغاز شود،که با انسولین nph می باشد. گفته شده که انسولین نوترکیب انسانی و خوک بهتر است چون واکنش تولید آنتی بادی بر علیه آن کمتر اتفاق می افتد. انسولین nph به صورت bid با دوز 0/25u/kg تجویز میشود.

**علاوه بر دیابت نوع یک و دو...نوع سوم هم وجود دارد که در این نوع میزان انسولین پایه طبیعی است و پاسخ به گلوکز تجویزى با تاخیر داده میشود و برگشت به حالت پایه هم با تاخیر رخ میدهد. در نوع سه میشود با دارو و اصلاح جیره درمان کرد و اصولا ریشه توارثى ندارد. و در التهاب پانکراس و فحلى و بیماریهاى ویروسى و اتوایمیون و چاقى و... رخ میدهد.

در مورد نمونه گیرى هم باید صبح ناشتا باشد و با کمترین استرس. اگر قرار است پلاسما آزمایش شود باید سریع انجام شود تا گلبولها گلوکز را مصرف نکنند و اگر از خون کامل و یا تست پلاسما با تاخیر قرار است انجام شود فلورور سدیم به خون اضافه شود. البته روش سریعتر هم که برای مانیتور کردن گلوکز خون به کار میرود گلکومتر است که با یه قطره خون محیطی گلوکز خون را می شود بدست آورد.

منابع دامپزشکی: اتینجر نلسون و small animal clinical pharmacology

منابع انسانی: هاریسون و سسیل

سنگ مثانه

سنگ مثانه درسگها نسبتا شایع است . برخی از نژادها ازجمله پکینز ، داشهوند و کاکراسپانیل استعداد بیشتری نسبت به سایر نژادها در تشکیل سنگ دارند . برخی دیگر نظیر دالماسین دارای یک نقص ارثی هستند که آنها را نسبت به تشکیل سنگ ادراری مستعد می سازد . در سگهای نر معمولا سنگها وارد مجرای ادرارشده و در آنجا باعث انسداد می گردند .نشانه های سنگ مثانه عبارتند از تلاش برای ادرار کردن و دفع مکرر ادرار و حجم کم و وجود خون در ادرار در اثر عدم ادرار کردن به انسداد مجرای ادرارمشکوک می شویم . سنگ مثانه می تواند در اثر عفونت مثانه ایجاد شود . بنابراین درمان عفونت لازم و ضروری است . سنگها را می بایست به طریقه جراحی از داخل مثانه خارج نمود . مداوای داروئی و اصلاح جیره می توانند از تشکیل مجدد سنگ پیشگیری کنند.

در حیوانات بویژه در سگ ها و گربه ها سنگ های ادراری برخلاف آنچه که در انسان دیده می شود، معمولا در کلیه ها تشکیل نمی شوند و مثانه جایگاه عمومی تشکیل سنگ های ادراری است. از جمله عواملی که به عنوان عامل مستعد کننده در این بیماری شناخته شده است می توان به ژنتیک، نژاد و نوع تغذیه اشاره کرد.

نژادهای Cocker spaniel, Yorkshire terrier, Bichon frise, Shih tzu, miniature Poodle مستعد ابتلا به سنگ های از جنس استروویت هستند.

نژادهای Bichon frise, Shih tzu, Yorkshire terrier, miniature Poodle می توانند به سنگ های اگزالاتی هستند.

نژادهایDalmation , Yorkshire terrier, English Bulldog, Shihtzu مستعد سنگ های اورات هستند.

در ابتلا به سنگ های سیستین، نژادهای English bulldogs, Dachshunds ,Chihuahua , Basset hounds BullMastiffs, Rottweilers مورد توجه می باشند.

نژادهای Shih tzu و Yorkshire Terrier همچنین به تشکیل سنگ های سیلیکاتی مثانه نیز مستعد می باشند.

همان طور که مشخص است،از بین سگ ها نژادهای یورکشایر و شیتزو در خطر نسبتا بالایی نسبت به ابتلا به سنگ های ادراری قرار دارند.

در گربه ها نژادهای Hymalyan وPersian نسبت به ابتلا به سنگ های اگزالات کلسیم مستعدند.

این سنگ ها می توانند در اندازه های متفاوتی از چندین میلی متر تا چندین سانتی مترایجاد شوند. برای تایید تشخیص اولیه که معمولا با علایم ظاهری حیوان انجام می گیرد،انجام رادیوگرافی با اشعه ایکس ضروری است. پس از تایید تشخیص با رادیوگرافی، بسته به اندازه سنگ ادراری، پروتکل درمانی تعیین می شود که می تواند درمان های غیر جراحی و جراحی باشد.

درمان های غیر جراحی:

تغییر جیره غذایی برای کاهش بخش جامد خشک ادرار

اسیدی کردن ادرار

استفاده از مدرها و تحریک تولید ادرار

استفاده از آنتی بیوتیک در موارد عفونت

برای برداشت سنگ های ادراری کوچک از سوند ادراری استفاده کرد

ایجاد اتساع در پیش آبراه هم میتواند سنگ های ریز را از مسیر خارج کند.

آیدی کانال:

@casereports

لینک منبع تصویر

صرع شامل گروهی از سندرم های مزمن میشود که در آنها تشنج های مکرر رخ میدهند. تشنج به معنای زمان محدودی ازتخلیه ی غیر عادی نورون های مغزی میباشد.

بسته به محل درگیری مخ، انواع صرع وجود دارد:

1) صرع جنرالیزه : کل مخ درگیر است.

2) صرع فوکال: قسمت یا قسمت هایی از مخ به طور جدا گانه در گیر است.

*نکته:

1) انواعی از صرع فوکال در طی مدت زمان به صرع جنرالیزه پیشرفت خواهند کرد.

2) صرع Fucal complex به صرع سایکوموتور معروف است.

در دام کوچک صرع ها اغلب از نوع جنرالیزه هستند.

تشنج تونیک کلونیک جنرالیزه شامل دو فاز میابشد:

1) فاز تونیک(کمتر از 1 دقیقه) : از دست رفتن ناگهانی هوشیاری، سختی عضلات و ایست تنفسی.

2 ) فاز کلونیک( بین 2-3 دقیقه) : لرزش های عضلات بدن، گاز گرفتن زبان یا لب ها و بی اختیاری ادرار و مدفوع . نام دیگر این نوع تشنج (grand mal) است.

*نکته:

Proximal disorder نوعی از حملات عصبی است که شباهت بسیاری به صرع دارد با این تفاوت که در صرع یا تشنج از دست رفتن هوشیاری رخ میدهد ولی در proximal disorder عدم هوشیاری رخ نمیدهد و فاقد فاز پوستیکال است.

انواع صرع بر اساس علل ایجاد آن:

1) اینتراکرانیال: مثل ضایعات و تومور های مغزی: اغلب در گربه ها

2) اکستراکرانیال مثل مسمومیت ها: استریکنین سرب که سبب صرع دائم میگردد( در بصل النخاع گیرنده گلیسین را مهار میکند)

3) ایدیوپاتیک: 35 درصد در سگ و کمتر در گربه.

نکته: در صرع های ایدویوپاتیک اینتروال بین تشنج ها منظم است. و در فاصله 3 ماهگی تا 6 سالگی اولین تشنج ها ایجاد میشود.

سایر دلایل ایجاد صرع:

1) در توله سگ ها صرع میتواند به دلیل آلودگی شدید با انگل های نماتود و سستود باشد. که ایجاد آن به دلیل آزاد سازی برخی متابویت ها میباشد. در سگی که دچار صرع به دلیل آلودگی های انگلی شده هنگام معاینه شکم دام به شدت متورم خواهد بود. این نوع صرع بیشتر در توله های 2 تا 6 سال زمانی که توله ها دندان در می آورند، اتفاق می افتد.

2) کمبود کلسیم به خصوص در سگ های ماده ای که شیر دهی دارند سبب ایجاد صرع میگردد.

3) القای صرع در حیوانات میتواند توسط استریکنین( مهارگیرنده گلیسین) ، پنیتیلن تترازول( با مهار گیرنده گابا) و پیکروتتوکسین رخ دهد.

4) افزایش هورمون استروژن در هنگام فحلی نیز یکی از عوامل دیگر در ایجاد حملات میباشد. به همین دلیل OHE و castration را برای پیشگیری از صرع استفاده میکنند.

5) صرع میتواند به علت شوک، ترس، هیجان جنسی، درد و استرس جراحی باشد.

6) تغریه زیاد با جگر و تغییرات ناگهانی دما از عوامل مستعد کننده در حیوانات برای ابتلا به صرع است.

خوراکی های ایجاد کننده صرع در سگ ها:

شکلات، دانه های سیب، میوه های هسته دار( گیلاس، هلو، زردآلو وآلو)، غذاهاس حاوی شیرین کننده xylitol ، گوجه فرنگی(بونه و میوه) جوز، ماهی خام، قارچ، رازک،کافئین، فندق، گردو، ریواس، انگور

که برخی به دلیل مهار کردن گیرنده گابا(گوجه فرنگی) و برخی با مهار نمودن گیرنده گلایسین( شبه استریکنین)

پروتکل های درمانی:

در درمان صرع در دامپزشکی میتوان از فنوباربیتال ها استفاده نمود اما باید توجه داشت که در سگ این داروها بعد از 2 هفته تحمل دارویی ایجاد میکنند. اما در گربه به دلیل فقدان آنزیم گلوکورونیداز میتوان به راحتی و به مدت طولانی از این دارو استفاده نمود.

برای درمان صرع درسگ بهتر است از گروه بنزودیازپین ها یا فنی تویین کامپاند استفاده گردد. اما در صورت استفاده از فنوباربیتال ها در سگ میبایست پس از 10 روز از آغاز درمان غلظت دارو در سرم قبل از دارو دادن اندازه گیری شود و اگر از 25 میلی گرم بر لیتر کمتر بود دوز دارو را افزایش میدهیم. واگر بیماری همچنان کنترل نشد از پتاسیم برماید به عنوان داروی کمکی استفاده میشود. برای شروع درمان بهتراست با مونوتراپی فنوباربیتال شروع کنیم به دلیل اثرات جانبی داروها. ( به طور کلی درمان تشنج های صرع با منوتراپی آغاز میگردد)

*نکته: بنزودیازپین ها به دلیل ایجاد هیجان، در سگ و اسب جهت درمان صرع مصرف نمیگردد.

در صرع هایی که به دلیل افزایش هورمون های جنسی ایجاد میگردد میتوان از دیازپام به صورت داخل رگی استفاده نمود.

( مکانیسم درمانی بنزودیازپین ها: با فعال کردن گیرنده گابا و با انتقال Cl- به داخل نورون باعث هایپرپلاریزاسیون و مهار انتقال ایمپالس میشوند. باربیتوراات ها هم به همین صورت عمل میکنند اما به دلیل محل اثر متفاوت بر روی گیرنده گابا، آنتی دوت اختصاصی بنزودیازپین ها روی آنها اثر ندارد)

در درمان تشنج ها اصولا:

تشنج های کمتر از 5 دقیقه بدون دارو وبه کمک درمان های حمایتی برطرف میکنند.

تشنج های بیشتر از 5 دقیقه دیازپام از طریق رکتال و فنوباربیتال تزریقی. در صورت عدم پاسخ از فنی تویین و در صورت عدم پاسخ مجدد تجویز میدوزولام و در نهایت اگر به هیچ یک از درمان ها پاسخی نداد، دام را بیهوش میکنند.

بیماری های مهم در سگ ها

دستگاه گوارش

وظیفه دستگاه گوارش اخذ غذا تغییرآن وتامین انرژی لازم برای بقاء زندگی است. اعضاء اصلی دستگاه گوارش شامل معده وروده ها می باشند که اختلالات حاصل ازآن نسبت درصد بالایی ازمراجعات به دامپزشک را شامل می شود( غیرازواکسیناسیونهای متداول) به خاطرداشته باشید درطول حیات حیوان ناراحتیهای گوارشی همچون اسهال واستفراغ پیش خواهد آمد. برگرداندن غذا. یبوست. مدفوع غیرعادی. نفخ شکم وادرارهای غیرعادی نیزازیافته های بیماریهای گوارشی می باشند. سگی که دچاراختلالات گوارشی است به شدت نا آرام گشته نمی تواند استراحت کند. همچنین مرتب ازدهانش بزاق تراوش می شود. این حالت سبب نیازوافرحیوان به آب می شود درپی آن ادرارهای پیاپی را شاهد خواهیم بود.

استفراغ (Vomiting)

استفراغ دارای علل مختلفی است که دراین میان بعضیها حادترو خطرناکترهستند. درصورتی که حیوان تنها یک باراستفراغ کند وظاهرسالم وسرحالی داشته مشکل دیگری را نشان ندهد جای نگرانی نیست. زیرا این حالت به علت تغییرغذا وخوردن زباله ویا خوردن بعضی ازگیاهان می باشد. بهتراست یک روزبه او غذا نداده وکمی به حیوان یخ بخورانید. به زودی مشکل برطرف می شود. بعد ازآن ازیک جیره غذایی تنظیم شده مثل غذای نوزاد ویا همبرگر آب پزشده به همراه برنج آب پز(بهتراست چرب نباشد) را به مدت چند روزاستفاده نمایید. چنانچه حیوان استفراغهای پیاپی وشدید به همراه سایرعلائم همچون اسهال. پریشانی ویا غش را نشان دهد حیوان را به نزد دامپزشک ببرید. اگردراستفراغ حیوان خون وسایرمواد غیرعادی مشاهده کردید موضوع را جدی بگیرید. استفراغ ممکن است به دلیل عفونتهای ویروسی انسداد ناشی ازاجسام خارجی. تومورها. عفونت لوزالمعده وبیماریهای کبدی وکلیوی ایجاد شود.

اسهال (Diarrhea)

اسهال یکی ازنشانه های رایج بیماریهای گوارشی است. درشرایطی که با عارضه دیگری همراه نباشد به سادگی درمان می شود. درصورت وجود اسهال مداوم حتما نزد دامپزشک بروید ونمونه ای ازمدفوع حیوان را به همراه داشته باشید. بدین ترتیب تشخیص اودقیق ترخواهد بود.اگراین امکان وجود ندارد که نمونه را با خود ببرید باید بتوانید شرح کاملی ازشکل ورنگ وقوام ومیزان وحجم مدفوع ارائه دهید. این اطلاعات کلید درمان بیماری هستند. غذای غیرعادی ویا خوردن هرچیزی که قابل هضم نباشد ازجمله دلایل بروزاسهال است. بیماریهایی مثل گاستروآنتریت ویروسی ناشی ازکورونا ویروس ویا پاروویروس که اسهال شدیدی به دنبال دارند با واکسیناسیون قابل پیشگیری هستند. سگی که اسهال دارد باید ازنظرآلودگی به انگلهای داخلی همچون کرمها وکوکسیدیاها وژیاردیا مورد آزمایش قرارگیرد.

برای درمان اسهال باید حیوان 24ساعت ازغذا محروم باشد. دراین مدت فقط می توانید مقدارکمی آب به همراه برنج آب پزبه حیوان بخورانید که این امرموجب کاهش شدت علائم بیماری خواهد شد. روزبعد می توانید ازجیره کامل غذایی همانطورکه درمورد استفراغ بیان شد استفاده کنید.

یبوست (Constipation)

موقعی که حیوان بیش ازیک یا دوروز مدفوع خود را دفع نکند بیانگراین است که دچاریبوست شده است. دراین حالت ممکن است علی رغم تمایل دام به دفع مدفوع این امرصورت نگیرد. یبوست با علائمی همچون بی میلی وبی اشتهایی همراه است. اگرعارضه ادامه یابد علائم استفراغ نیزظاهرمی گردد. بعضی اوقات ممکن است ماده آبکی وخون آلودی دفع شود که مشابه اسهال است. ودرعین حال روده بزرگ انباشته ازمدفوع سفت وسخت می باشد.

ممکن است یبوست پس ازخوردن غذاهایی که دارای فیبرکمتری هستند همچون استخوان. علف وکاغذ وسایرمواردی که قابل هضم نیستند ایجاد شود. دربرخی موارد یبوست به دنبال بزرگ شدن غده پروستات وفتق ویا مشکلات ارثی درکلونها ایجاد می گردد. برخی ازحیوانات مستعد ابتلا به یبوست هستند که باید مورد توجه ومراقبت قرارگیرند. بعضی دیگرمخصوصا آنها که موهای بلندی دارند به دلیل انسداد مناطق اطراف مقعد توسط پوشش بدنی به طورمکانیکی دچاریبوست می گردند. دراین حالت عبورمدفوع به خارج میسرنخواهد بود. اگرسگ ازاین نوع نژاد است به این مسئله توجه کنید ومراقبش باشید.

نفخ (Bloat)

نفخ وچرخش واتساع معده ناشی ازآن درگاستریت حاد خیلی سریع اتفاق افتاده واغلب کشنده است وپیش ازآنکه متوجه عارضه شوید موجب مرگ حیوان می شود. این بیماری درسگهای سینه فراخ مشاهده می گردد بدین صورت که به دنبال انباشته شدن معده ازگازومایع وتورم آن این عضو درطول محود خود پیچ می خورد. دراین حالت سگ دچارشوک گردیده که به منظورجلوگیری ازمرگ حیوان می بایست هرچه سریعتربه درمان نفخ وچرخش معده اقدام نمود. سابقه سگ مبتلا به نفخ حاکی ازآن است که حیوان غذای زیادی خورده وپس ازآن مقدار زیادی آب نوشیده است وبه دنبال آن دویا سه ساعت بعد فعالیت بدنی زیادی داشته است. اولین علامتی که درسگ مبتلا بروزمی کند بی قراری است. به دنبال آن شکم متورم وسفت می شود به طوری که اگرضربه آرامی به شکمش وارد کنید تولید صدای طبل مانند می کند. بهترین کاربرای نجات حیوان عمل جراحی است که بلافاصله بعد ازمشاهده علائم انجام می گیرد. طریقه آن به گونه ای است که به سرعت ازفشارهوای داخلی معده کاسته شده وچرخش معده اصلاح گردد. علاوه براینکه تزریق داخل وریدی سرم موجب تقویت جریان خون می شود تنظیم مایعات والکترولیتها را نیزدربدن به همراه دارد. تغییرشرایط زندگی وجیره غذایی حیوان به تنهایی نمی تواند حیوان را ازابتلا به نفخ مصون بدارد. دراین ارتباط می توانید با انجام دستورات زیربه حیوان کمک کنید.

1- تغذیه با مقدارکم صورت گیرد به عبارتی می توانید به جای استفاده ازیک وعده غذا با حجم زیاد ازدوتا سه مرتبه با حجم کم استفاده نموده ویا غذای خشک درطول روزدردسترس حیوان قرارداده واجازه دهید آزادانه ازآن تغذیه کند.

2- ازآشامیدن آب بعد ازغذا جلوگیری کنید.

3- هرگزبعد ازغذا حیوان را مجبوربه تمرین وفعالیت بدنی نکنید.

اگرقراراست روزی دو یا سه بارغذای خشک را دراختیارحیوان قراردهید ابتدا به غذا آب بیافزایید تا نرم شود. بدین ترتیب غذا سریعتربلعیده شده تمایل سگ به آشامیدن آب ازبین می رود.

برون ریزلوزالمعده (Pancreatic Exocrine Insufficiency)

سگهای مبتلا به این بیماری دارای اشتهای زیادی بوده ولی درعین حال وزنشان افزایش نمی یابد. مدفوع این حیوانات نیزدارای حجم زیاد ورنگ روشنی بوده بسته به میزان چربی وپروتئینهای هضم نشده گاهی چرب وروغنی وبسیاربدبو است. این سگها قادربه تولید آنزیمهای لوزالمعده نیستند. آنزیمهای فوق درعمل هضم وجذب مواد غذایی دخالت می کنند. این نارسایی با تجویزمادالعمرآنزیمهای لوزالمعده درمان می شود که معمولا آنها را به طورمستقیم به غذا اضافه می کنند. درکنارآن میزان پروتئین غذا باید متعادل بوده وازموادغذایی کم چربی استفاده شود.

بادشکم (Flatulence)

خوردن پیاز. باقلا. کلم .گل کلم ودانه های سویا وسایرغذاهای تخمیرشونده موجب بادشکم می شود. همچنین مورد مشابهی برای جیره هایی که دارای میزان بالایی شیریا گوشت باشند دیده شده است. احتمال دارد با تغییرغذای سگ وضعیت بهترشود. اگربهبود نیافت می توانید مقدار کمی Digel (سیمتیکون Simethicone) که دارای آنتی اسیداست) استفاده کنید. دراین حالت عارضه برطرف خواهد شد اگرتدابیرفوق با شکست روبروشد بهتراست حیوان را نزد دامپزشک ببرید. شاید مشکل خاص دیگری وجود داشته باشد.

خوردن مدفوع(Eating Stool)

کوپروفاژی (Coprophagy) یا خوردن مدفوع معمولا درسگهای کوچک دیده می شود. باید این عادت ناخوشایند وغیربهداشتی را ازبین ببرید. اضافه کردن بعضی ازچاشنیهای گوشت به غذا نتیجه جالب توجهی داشته است. زیرا باعث می شود مدفوع بوی بدی پیدا کند(سگ ازخوردن آن امتناع می ورزد). گاهی اوقات تغییراتی درجیره غذایی می تواند مشکل را حل کند. اگرهیچ یک ازتدابیرفوق موثرواقع نگردید به دامپزشک مراجعه نمایید. شاید حیوان به کمبود غذایی خاصی مبتلا باشد. خوردن مدفوع حالت مشمئزکننده ای را درشما ایجاد کرده وباعث دلزدگی شما ازحیوان می شود. وقتی متوجه این عمل شدید به شدت با انجام آن مخالفت کنید وبا توجه به روشهای تربیتی خاص این عادت را ازسرحیوان بیاندازید.

سوزش مقعد(Anal Iritation)

سگی که پشتش را گازمی گیرد لیس می زند ویا برزمین می کشد ازناراحتیهای مقعد رنج می برد. احتمالا دراین حالت به دلیل تحریک حاصل ازمدفوع جامد وسفت مقعد سوزناک ومتورم می شود. ممکن است کیسه های مقعدی پرشده باشند اولین قدم درکاهش درد یافتن علت بیماری است. تمیزکردن مقعد با آب گرم واضافه کردن ژل پترولیوم وسایرترکیبات مسکن ازسوزش ودرد حیوان خواهد کاست.

منبع : irvet.ir

لینک صفحه جهت شرکت در کنفرانس

Applying Science to the Care of the Thoroughbred Racehorse

Monday 15th to Wednesday 17th December 2025

Hong Kong SAR, China

This exciting new conference will focus on the role of science in finding solutions to issues that threaten the safety and welfare of Thoroughbred racehorses and will create a unique opportunity for researchers to share new knowledge whilst building global collaborative relationships with the racing industry.

Topics will include:

• How to gauge and improve the well-being of racehorses.
• Reducing the impact of musculoskeletal injuries/disease, cardiorespiratory and gastric diseases.
• Improving the care of retired racehorses.

Novel interactive sessions will:

• Facilitate collaboration between researchers and key racing officials worldwide to enhance understanding of critical issues and identify key needs.
• Share the latest research findings from international scientists.
• Provide participants with the opportunity to form new global collaborations in a dynamic Sandpit event designed to foster creative thinking and problem-solving. This interactive session will focus on two key racing-related topics: a musculoskeletal issue and Exercise-Associated Sudden Death. The most promising research proposal in each category will receive a grant for further development.
• Support Early Career Researchers by connecting them with key racing stakeholders and providing mentorship from experienced colleagues.
• Provide research funding bodies a platform to share their expertise and advice with potential applicants.

The conference invites abstract submissions for oral and poster presentations on topics related to the safety, health, and welfare of Thoroughbred racehorses during and after their racing careers. The abstract submission portal will open in April and close on July 31, 2025. Additionally, a Delphi study—a structured research method used to gather expert opinions and prioritize key issues—will be conducted to identify the most pressing research needs. This study will begin before the conference and continue throughout its duration.

Financial bursaries will be available to support select attendees - an opportunity to expand your knowledge and shape the future of racehorse care.

The conference will be set against the backdrop of the Hong Kong International Races, established as one of the most exciting days in the global racing calendar. Delegates will have the opportunity to attend the races the day before the conference commences.

Additional details will be available on a dedicated conference website, launching in early April 2025.

نارسایی احتقانی قلب

(Congestive Heart Failure - CHF)

تعریف

CHF به حالتی گفته می‌شود که قلب قادر به پمپاژ مؤثر خون نبوده و منجر به تجمع مایعات در ریه‌ها (ادم ریوی) یا در حفره‌های بدن (آسیت) می‌شود.

دلایل شایع CHF در سگ‌ها

1. بیماری دریچه میترال (MMVD - Myxomatous Mitral Valve Disease) → شایع‌ترین علت CHF در سگ‌های نژاد کوچک و پیر

2. کاردیومیوپاتی اتساعی (DCM - Dilated Cardiomyopathy) → شایع در نژادهای بزرگ مثل دوبرمن و گریت دین

3. نقایص مادرزادی قلب مثل PDA، VSD، ASD

4. بیماری‌های ثانویه مثل فشار خون بالا، کم‌کاری تیروئید یا بیماری کرم قلب

علائم بالینی

سرفه مزمن (خصوصاً شبانه)

افزایش تعداد تنفس (Tachypnea) و سختی در تنفس (Dyspnea)

عدم تحمل ورزش و ضعف

شکم متورم (آسیت)

کاهش اشتها و کاهش وزن

تشخیص CHF

معاینه فیزیکی: سوفل قلبی، تاکی‌کاردی، نبض متغیر

رادیوگرافی قفسه سینه: کاردیومگالی، ادم ریوی

اکوکاردیوگرافی: بررسی عملکرد قلب و دریچه‌ها

نوار قلب (ECG): برای بررسی آریتمی‌ها

اندازه‌گیری NT-proBNP: مارکر بیوشیمیایی برای تشخیص نارسایی قلبی

درمان CHF در سگ‌ها

دارویی:

1. مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACEI) مثل انالاپریل یا بنازاپریل → کاهش فشار بر قلب

2. داروهای مدر (مثل فوروزماید) → کاهش تجمع مایعات و کاهش فشار بر ریه

3. پیمودندان (Pimobendan - Vetmedin) → افزایش قدرت انقباض قلب

4. ضد آریتمی در صورت نیاز (مثل آمیودارون یا آتنولول)

مدیریت تغذیه و سبک زندگی:

کاهش مصرف نمک

افزایش اسیدهای چرب امگا-۳ در رژیم غذایی

مدیریت وزن و جلوگیری از استرس

پیش‌آگهی

سگ‌هایی با MMVD خفیف ممکن است سال‌ها بدون علائم زنده بمانند.

سگ‌هایی با CHF پیشرفته معمولاً به درمان مداوم نیاز دارند، ولی کیفیت زندگی با درمان مناسب قابل مدیریت است.

منبع

@RabbitORG

نوعی کرم حلقوی است و معمولا در سمت راست قلب و عروقی که قلب را به شش‌ها متصل می کنند زندگی می‌کند. این کرم در بسیاری از حیوانات از جمله گربه، سگ، موش خرما، روباه، گرگ و به ندرت در انسان دیده می‌شود. به عقیده کارشناسان این بیماری حتی شایع‌تر از بیماری‌های FeLV و FIV در گربه‌ها است.

این کرم‌ها در فرم بالغ لاروی بسیار کوچک به نام میکروفیلاری را ساخته و در خون می‌ریزند که به مدت یک‌ماه در خون گربه و دو‌ سال در خون سگ باقی می‌ماند. هنگامی که پشه خون حیوان مبتلا را می‌مکد این لارو وارد بدن او شده و بعد از 10 الی 14 روز به لاروی بزرگتر تبدیل می‌شود و در دهان پشه قرار می‌گیرد. سپس اگر این پشه حیوانی سالم را نیش بزند این لارو وارد بدن آن شده و در مدت حدود 3 ماه به قلب او می‌رسد. اندازه‌ی فرم بالغ این کرم به 14 اینچ هم می‌رسد! از زمان گزیدگی تا تولید میکروفیلاری‌های جدید 6 تا 7 ماه در سگ و 8 ماه در گربه زمان لازم است(وقتی از تشخیص سخن می گوییم اهمیت دارد.). در قلب سگ آلوده تا صدها کرم و در قلب گربه آلوده 1 الی 4 کرم وجود دارد. که به ترتیب در هر کدام حدوداً 5 تا 7 سال و 2 تا 3 سال عمر می‌کند. توجه داشته باشید میکروفیلاری ها بدون انتقال به بدن پشه قادر به تبدیل شدن به کرم بالغ نیستند.

عوارض:

در گربه آسیب‌های ناشی از این بیماری بیشتر متوجه دستگاه تنفس است تا خود قلب. به همین دلیل به آن Heartworm Associated Respiratory Disease یا HARD می‌گویند. کرم‌های نابالغ از طریق جریان خون به شش‌ها رفته و بسیاری از آن‌ها در آن‌جا می‌میرند و سبب التهاب ناگهانی می‌شوند. بقیه ی آن‌ها بالغ شده و بعد از مرگ مسبب التهاب حاد در شش‌ها می‌شوند.

علائم:

بسیاری از گربه علی‌رغم آسیب جدی به بافت ریه علائم خاصی از خود بروز نمی‌دهند. ولی در سایرین این علائم بدین شرح می‌باشند: سرفه، مشکل در تنفس، بی‌اشتهایی، بی‌حالی، کاهش وزن، استفراغ، تنفس سریع، غش، تشنج، سقط و مرگ ناگهانی

تشخیص:

روش Antigen testing:

از معروف‌ترین روش‌ها برای انجام آن آزمون ELISA می باشد. ایراد این روش این است که باید کرم ماده بالغ در بدن بیمار وجود داشته باشد تا جواب آزمایش مثبت شود. اگر فقط کرم نر بالغ وجود داشته باشد یا کرم های ماده نابالغ باشند، با این که حیوان بیمار است نتیجه منفی می‌شود.

روش Antibody testing:

بر اساس این روش حتی اگر فقط کرم نر بالغ داشته باشیم هم جواب مثبت می‌شود.اما همچنان در صورت وجود کرم های نابالغ جواب منفی را شاهد هستیم.

تفسیر نتیجه آزمون:

در تشخیص HARD باید هر دو نوع آزمون را انجام داد. نتیجه‌ی آزمون آنتی بادی شاید بعد از بهبودی و مواجهه هم مثبت باشد. لذا در چنین مواردی استفاده از اشعه x یا سونوگرافی لازم است.

پیشگیری:

دارو هایی نظیر Ivermectin, Milbemycin oxime, Selamectin و Moxidectin جهت پیشگیری پیشنهاد می‌شود. همچنین انجام آزمایشات تشخیصی قبل از تجویز این داروها در گربه الزامی است. کاهش ارتباط پشه با حیوان هم به کاهش ابتلا می‌انجامد.

درمان:

برای درمان استفاده از دوز ضدالتهابی کورتیکواستروئید ها لازم است. آزمایش خون و تصویربرداری با اشعه x هم هر 6 ماه یک بار باید انجام شود. در برخی گربه‌ها عمل جراحی جهت برداشتن کرم قلب هم انجام شده است.

در انسان:

در انسان هم بعضا مواردی از ابتلا گزارش شده است. بدین صورت که لارو به شش رفته و پس از انسداد عروق سبب آنفارکتوس شده است. در رادیوگرافی ندول ایجاد شده مشخص می‌شود و برای برداشتن آن گاهی از عمل جراحی استفاده می‌کنیم.

سندرم ارتفاع زیاد چیست؟

این پدیده به نام سندرم ارتفاع زیاد شناخته می‌شود، به دلیل این واقعیت که بیشتر این سقوط‌ها از ساختمان‌های آپارتمانی در شهرها اتفاق می‌افتد – از پنجره‌ها یا نردبان‌های آتش‌نشانی. آسیب به اندام‌های داخلی گربه ممکن است پس از سقوط از ارتفاعات زیاد شدید باشد. ممکن است اندام‌ها کبود یا متورم شوند و در برخی موارد ممکن است پارگی ایجاد شود. شکستگی استخوان‌ها معمولاً در اندام‌ها یا در دهان و فک دیده می‌شود. گربه ممکن است دچار خونریزی داخلی و شوک شود. نیاز به مراقبت‌های فوری دامپزشکی وجود دارد و این ممکن است برای بقای گربه ضروری باشد.

گربه‌ها تعادل فوق‌العاده‌ای دارند و به طور کلی از سقوط پرهیز می‌کنند. توانایی آن‌ها در گسترش ستون فقرات انعطاف‌پذیرشان و اصلاح موقعیت خود در هوا در ارتفاع های پایین کارساز است. حتی اگر یک گربه از سقوط از ارتفاعات زیاد جان سالم به در ببرد، ممکن است آسیب جدی وجود داشته باشد که همیشه قابل مشاهده نیست. تعداد بیشتری از آسیب‌های معمول در سقوط‌های بین دو تا هفت طبقه رخ می‌دهد زیرا گربه زمان کافی برای اصلاح موقعیت خود ندارد.

علائم سندرم ارتفاع زیاد در گربه‌ها

علائمی که بروز می‌کنند به شدت آسیب‌ها بستگی دارد و ممکن است بسیار متفاوت باشند. تأخیر در بروز علائم شایع است، بنابراین اگر هیچ مشکل جدی در گربه‌تان بعد از سقوط مشهود نیست، هنوز هم ضروری است که دامپزشک ارزیابی کامل انجام دهد. علائم ممکن است به صورت زیر بروز کنند:

• توده دردناک در شکم
• نفخ شکم
• استفراغ
• زخم‌های قابل مشاهده
• خونریزی
• زردی
• خونریزی یا تورم دهان
• اندام‌های قرار گرفته به شکل غیر عادی

دلایل سندرم ارتفاع زیاد در گربه‌ها

بیشتر موارد سندرم ارتفاع زیاد قابل پیشگیری توسط انسان‌ها هستند. اغلب، گربه از پنجره یا بالکن خانه صاحبش سقوط می‌کند. بچه‌گربه‌ها ممکن است به دلیل بی‌تجربگی و کنجکاوی بیشتر در معرض سقوط قرار بگیرند. دلایل شناخته‌شده شامل:

• ترسیدن (اغلب به دلیل صدای جاروبرقی یا سایر صداهای مکانیکی)
• انگیزه شکار بسیار قوی (گربه به دلیل تمرکز شدید روی یک مگس، پرنده و غیره، محیط اطراف را نادیده می‌گیرد)
• باز گذاشتن پنجره‌ها بدون حفاظ مناسب
• حرکات غیرارادی REM در حین خواب در ارتفاعات زیاد

تشخیص سندرم ارتفاع زیاد در گربه‌ها

در بیشتر موارد، صاحب گربه متوجه سقوط آن خواهد شد، زیرا گربه در آپارتمان قابل مشاهده نخواهد بود یا قادر به بازگشت به خانه نخواهد بود. اگر شاهد سقوط گربه‌تان هستید، فوراً او را به بیمارستان حیوانات یا کلینیک دامپزشکی ببرید. هنگام جابه‌جایی یک گربه مجروح بسیار احتیاط کنید تا بیشتر آسیب نبیند. حتی اگر گربه در ابتدا خوب به نظر برسد، ضروری است که او را به دامپزشک ببرید. هر چه گربه زودتر ارزیابی شود، احتمال زنده ماندن گربه از آسیب‌های جدی بیشتر خواهد بود.

دامپزشک یک معاینه کامل فیزیکی از گربه انجام خواهد داد تا تمام آسیب‌ها را شناسایی کند. برای دیدن میزان آسیب داخلی، ممکن است نیاز به تصویربرداری با اشعه ایکس و سونوگرافی، از جمله سونوگرافی ترانس‌آبدومن باشد. این تصاویر می‌توانند به شناسایی پارگی اندام‌ها یا وجود پانکراتیت کمک کنند. دامپزشک تعیین خواهد کرد که آیا مایع غیرعادی در شکم وجود دارد و ترکیبات آن چیست. آزمایش خون کامل انجام خواهد شد، از جمله شمارش کامل سلول های خونی برای نظارت بر تعداد گلبول‌های سفید و پروفایل بیوشیمیایی برای بررسی افزایش سطح کراتینین یا پتاسیم.

درمان سندرم ارتفاع زیاد در گربه‌ها

درمان مناسب برای گربه بستگی به نوع آسیب‌ها دارد. برخی شرایط نیاز به تثبیت اضطراری قبل از هر درمان دیگری دارند.

عمل جراحی اضطراری

اگر هر یک از اندام‌های داخلی به دلیل سقوط پاره شد و خون، ادرار یا سایر مایعات را به داخل شکم نشت دادند باید فوراً جراحی انجام شود. هر استخوانی که به شدت شکسته شده باشد نیاز به تنظیم مجدد جهت قرار گیری درست دارد، گاهی اضافه کردن پین‌ها یا سایر ایمپلنت‌ها برای حمایت از ساختار استخوان ضروری است. ممکن است نیاز به آتل در حین بهبود استخوان باشد. عمل جراحی نیاز به بیهوشی عمومی دارد و خطراتی به همراه دارد، به‌ویژه زمانی که اندام‌های حیاتی درگیر باشند.

درمان حمایتی

گربه‌ای که از ارتفاعات زیاد سقوط کرده است ممکن است به دلیل تروما دچار شوک شده باشد. اکسیژن، لوله تغذیه و مایعات وریدی ممکن است به تثبیت وضعیت گربه کمک کند تا بتواند شروع به بهبودی کند.

بهبودی از سندرم ارتفاع زیاد در گربه‌ها

اگر گربه‌تان تحت عمل جراحی اضطراری قرار گرفته باشد، دستورالعمل‌های خاصی برای مراقبت در خانه به شما داده خواهد شد. محل برش باید روزانه تحت نظر باشد تا نشانه‌های عفونت بررسی شوند. ممکن است نیاز به تجویز برخی مسکن‌ها یا آنتی‌بیوتیک‌ها باشد. تمام فعالیت‌ها باید برای مدتی محدود شود. استراحت کامل در بستر برای شکستگی‌های شدید استخوان و کبودی اندام‌ها ضروری است. اگر به درستی انجام شود، این کار می‌تواند تأثیر زیادی روی گربه‌ای که از آسیب‌های تهدیدکننده زندگی رنج می‌برد، داشته باشد. در حالی که سقوط می‌تواند کشنده باشد، اکثریت گربه‌ها با مراقبت مناسب زنده می‌مانند.

سندرم ارتفاع زیاد قابل پیشگیری است. اطمینان حاصل کنید که پنجره‌های ایمن با حفاظ‌های مناسب نصب شده‌اند. فقط بخش بالایی پنجره‌ها را باز کنید. زمانی که در خانه نیستید، پنجره‌تان را باز نگذارید. ممکن است بهترین گزینه این باشد که گربه‌تان را از هر نوع بالکن یا نردبان آتش‌نشانی دور نگه دارید. در حالی که ممکن است با استراحت گربه‌تان روی لبه‌های پنجره و نرده‌ها راحت باشید، سقوط‌ها ممکن است رخ دهند.

1_ مردمک چشم مارهاي سمی به صورت بيضی (خطی) و شبيه مردمک چشم گربه است.

ولی مردمک چشم مارهای غير سمی گرد و مدور است.

نكته : مار مرجانی كه از خطرناک ترين مارهای سمی است مردمک مدور دارد .

2_ سر مارهای سمی مثلثی شكل است و با بدن مار زاويه دارد , ولی سر مارهای غير سمی به صورت نيمه بيضی است.

در واقع بدن مارهای غير سمی شبيه كرم خاكی است .

نكته : سر مارمرجانی مثلثی نبوده ولی اين مار از انواع سمی است

3_ محل گزش دندان نيش استفاده می كنند و برای نيش زدن از یک یا دو سوراخ (زخم) مارهای سمی مشخص مي شود . اما در مارهای غير سمی معمولا دندان ها متعدد هستند و در دو رديف قرار می گيرند.

4_ معمولا در انتهای دم مارهای سمی يک رديف فلس وجود دارد، در حاليكه در

مارهای غيرسمی تعداد رديف های فلس ها 2 يا بيشتر است.

5_ در پايين چشم مارهای سمی , يک حفره‌ی كوچک وجود دارد كه در مارهای غير سمی ديده نمی‌شود.

منبع:

HiRabbit.net

@RabbitORG

کنفرانس مجازی دامپزشکی ۲۰۲۴

کک:

کک ها انگلهای خونخوار هستند بنابراین گزش و تغذیه آنها از خون باعث خارش و عفونت پوست و کم خونی می گردد . به علاوه می توانند ناقل برخی ازکرمهای پهن باشند . سگهای مبتلا به کک ممکن است دچارموریزی شوند . بخصوص نواحی پشت و گردن و داخل رانها بیشترمبتلا می گردند .ککها می توانند به بدن انسان نیز حمله نموده و اقدام به خونخواری نمایند . واکنش های ازدیاد حساسیتی که نسبت به کک ایجاد می گردد در سگها شایع می باشد. (به درماتیت آلرژیک ناشی از کک مراجعه کنید) این بیماری باعث خارش شدید و عفونت پوست می گردد . اگرچه ککها فاقد بال هستند ولی می توانند به خوبی جهش نمایند . ککها را می توان با جستجوی موها مشاهده کرد که به سرعت راه می روند .نشانه دیگری که حاکی از وجود ککها است مشاهده ذرات سفید و سیاه رنگ کوچکی است که در واقع تخم یا مدفوع ککها هستند . این تخم ها به پوست چسبندگی ندارند و به سادگی در آشیانه و هرجائی که سگ رفت وآمد می کند پخش می شوند و درمدت 8 الی 10 روز به لارو کک تبدیل می شوند .همین مسئله است که ریشه کنی کک را از منزل و محیط با دشواری روبرو می سازد . زیرا تخم ککها در همه جا پخش می گردند . کک هایی را که بر روی بدن حیوان باشند به راحتی می توان با مصرف داروهای حشره کش و سموم مخصوص شستشوی حیوانات نابود کرد . اما چنانچه محیط دام سمپاشی نگردد به زودی تخم های انگل بازشده و ککهای جدید باعث آلودگی مجدد دام خواهند شد .با استفاده از جاروبرقی می توان کف منزل و قالی ها را به خوبی پاکسازی کرد . شستن یا سوزاندن کف بستر نیز اثرات مثبتی دارد . برای مناطق بزرگ یا آلودگی های جدی تر نیز می توان با مواد حشره کش متعارف اقدام به سمپاشی نمود .

کنه : (به آلودگی انگلی با کنه مراجعه کنید)

کنه ها باعث کم خونی ، فلجی ناشی ازکنه و بیماریهای خطرناک دیگری می شوند . در صورتی که در شرایط جغرافیائی مرطوب زندگی می کنید یا سگ خود را در مسافرت به آنجا می برید ، می بایست که بدن دام به صورت روزانه بازبینی کرده و کنه های موجود را از سطح بدن جدا نمایید. بهترین راه برای نابود کردن کنه ها این است که چنانچه تعداد آنها کم می باشد درابتدا سطح آنها را به وسیله الکل آغشته نمائید . سپس کنه را محکم به وسیله یک موچین یا پنس گرفته و به طور عمودی به سمت خارج بکشید . پس از خارج کردن کنه آن را به وسیله آتش یک کبریت بسوزانید . هیچگاه سعی نکنید که کنه متصل به بدن را بسوزانید! در صورتی که تعداد کنه ها زیاد باشد می توانید که از داروهای حشره کش و سموم مخصوص استفاده نمائید . دراستفاده از این داروها حتما به بروشور و دستورالعمل آن توجه نمائید.

شپش :

شپش باعث خارش شدید و پوسته پوسته شدن پوست می گردد . این موجودات با تماس مستقیم منتقل می شوند . تخم های شپش به موهای بدن می چسبد و لاروهای آن نیز در همان جا از تخم خارج می گردند . برخی از شپش ها خونخوار بوده و باعث کم خونی می شوند . شپش ها را نیز می توان با سموم حشره کش مناسب نابود کرد .

جرب :

جربها نوعی از انگل های بندپا می باشند که با چشم غیرمسلح دیده نمی شوند . انواع مختلفی از این بندپایان در سگ وجود دارند که در نواحی مختلف بدن ایجاد بیماری می نمایند . این بیماریها را معمولا گال می نامند .

جرب گوش :

در داخل مجرای شنوائی سگها زندگی می کند . چنین سگی مرتبا سر خود را تکان می دهد و گوش خود را مرتبا می خاراند و شما می توانید که ترشحات مومی سیاه رنگی را در داخل گوش مشاهده کنید. تمیز کردن روزانه گوش بر طبق تجویز دامپزشک صورت بگیرد



تجویز داروی آیورمکتین تزریقی به همراه انواع شوینده های حاوی سولفور لیمو و اسپری های ضد کک و کنه به همراه قلاده های ضد کک و کنه توصیه میشود.

علامت گذاری معمولا در خانه و در بخش هایی مانند راهرو یا پای میز یا تکه ای از مبلمان صورت میگیرد و همیشه به طور دقیق در همان منطقه تکرار میشود. اغلب اجسام جدید و متفاوت با بوی نا آشنا که تازه به خانه وارد شده اند را نیز شامل میشود.سگ به احتمال زیاد به علامت گذاری مواردی میپردازد که نسبت به آنها احساس مالکیت میکند.

ما به عنوان انسانها از ادرار سگ به عنوان چیز ناخوشایندی یاد میکنیم اما علامت گذاری برای سگها منافع زیادی دارد.سگها با ادرار خود به سگهای دیگر پیام میفرستد. این پیام میتواند در مورد قلمرو/روابط اجتماعی و یا جهت جفتگیری باشد، سگها با این کار اعتماد به نفس پیدا میکنند.

آیا همه سگها علامتگذاری میکنند؟

سگهای نر عقیم نشده بیشتر از سگهای عقیم شده علامت گذاری میکنند.

اگرچه سگ نر علاقه بیشتری برای علامت گذاری دارد اما سگهای ماده در زمان آمادگی برای جفتگیری نیز این کار را میکنند. نژادهای کوچک علاقه بیشتری به علامت گذاری در خانه نسبت به سگهای بزرگتر دارند.

چرا سگ من به طور ناگهانی شروع به علامت گذاری کرده است؟

معمولا علامت گذاری جدید به دلیل احساس عدم امنیت یا تهدید میباشد.به عنوان مثال میتواند اضطراب از تولد نوزاد جدید در خانه/ حیوان جدید/بازدید کننده جدید و یا حتی ورود یک قطعه جدید از مبلمان باشد.

چگونه می توانیم از علامت گذاری سگ ها جلوگیری کنیم؟

تحقیقات نشان داده است که جلوگیری از علامت گذاری بر روی سگهایی با سن پایین زودتر به جواب می رسد اما برای سگهای مسن تر که علامت گذاری در خانه برای آنها عادت شده است کار خیلی دشواریست و بهترین راه حل که به احتمال زیاد جوابگو خواهد بود عقیم کردن است که شانس شما را برای شکستن عادت زیاد میکند.

نظارت و فرار از عادت

اگر شما در هنگام اجرای علامت گذاری متوجه شوید و به سرعت جلویش را بگیرید، سگ به سرعت می آموزد. نظارت شدید در چند روز میتواند برای همیشه سگ را تعلیم دهد و ازین کار منع نماید. حدودا 2 روز وقت لازم است. در این مدت سگ را در قسمتی از خانه که میتوانید او را ببینید محدود کنید .

ایجاد سر و صدای شدید

یک بطری خالی نوشابه را با مقداری سکه پر کنید و لحظه ای که سگ خواست ادرار کند آنرا محکم تکان دهید این کار باعث قطع عمل میشود. این کار احتیاج به پیگیری مداوم،حدودا 2 روز دارد.

محدود کردن

سگها حدود 20 دقیقه بعد از غذا ادرار میکنند. میتوانید در این مدت سگ خودرا در باکس یا جعبه کوچک یا مکانی که جایی برای راه رفتن نداشته باشد محدود کنید سپس اورا به جایی که میخواهید در آنجا ادرار کند منتقل کنید.سگ شما تحت فشار است و سریع کار خودرا انجام میدهد. بهتر است اورا عادت دهید روی چیزی مثل پدهای بهداشتی مخصوص این کار را انجام دهد.

تمیز کردن مهم است!

شما باید مکانهایی را که سگ قبلا اقدام به علامت گذاری کرده است را حتما کاملا بشویید تا بوی ادرار از بین برود. برای این کار از سرکه یا هر چیزی که بویی غالب داشته باشد میتوانید استفاده کنید.

تشکر کردن!!

فراموش نکنید که بعد از ادرار سگ در محل مناسب از او با خوراکی های تشویقی تشکر کنید و با صدای شاد رفتار اورا ستایش کنید مثلا بگویید آفرین پسر خوب. این کار به سرعت جواب میدهد. با این کار شما به او این پیام را میرسانید که علامت گذاری کار بدی نیست اما علامت گذاری در خانه ایده خوبی نیست.

لینک جهت ثبت نام

ناشنوایی به معنای عدم توانایی شنیدن صداها، یک مشکل رایج در حیوانات خانگی مانند سگ‌ها و گربه‌ها است. این مشکل همچنین ممکن است در حیوانات دیگر نیز رخ دهد، اما کمتر شایع است. ناشنوایی انواع مختلفی دارد: ممکن است وراثتی (ژنتیکی)، باشد، در طول زندگی بعد از تولد یا در زمان تولد (مادرزادی) رخ دهد یا با گذشت زمان ایجاد شود. انواع ناشنوایی وراثتی در مقابل اکتسابی: ناشنوایی وراثتی معمولاً به رنگ موی سفید و برخی ویژگی‌های ژنتیکی مرتبط است. ناشنوایی اکتسابی به عواملی مانند اوتیت، عفونت‌ها، آسیب‌ها از صداهای بلند، عوارض برخی داروها (مانند داروهایی که به شنوایی آسیب می‌زنند) یا تغییرات مرتبط با سن وابسته است.

شایع ترین علت ناشنوایی در سگ ها و گربه ها مادرزادی و ارثی و در ارتباط با رنگدانه های سفید است.

ناشنوایی کوکلئوساکولار: این نوع معمولاً بر روی نژادهایی با رنگ‌های مشخص پوست تأثیر می‌گذارد، به ویژه نژادهای دالمیشن و برخی نژادهای گربه که با پوست سفید و چشمان آبی شناخته می‌شوند. هم چنین این نوع ناشنوایی در اسب، گاو و خوک و سایر گونه ها نیز رخ می دهد.

ناشنوایی نوروپیتلیال: برخلاف ناشنوایی کوکلئوساکولار که مستقیماً به ژن‌های رنگی مرتبط است، این نوع، هیچ الگوی قابل مشاهده‌ای مرتبط با رنگ مو ندارد، اما اساساً ناشی از آسیب داخلی در ساختارهای گوش داخلی است.

نقص شنوایی رسانشی: اغلب به دلیل مسدود شدن موانعی که جلوی انتقال امواج صوتی به گوش داخلی را می‌گیرند، ایجاد می شود. شرایطی مانند عفونت‌های مزمن گوش معمولاً به این شکل از ناشنوایی می انجامد.

نقص شنوایی حسی‌عصبی: در این نوع، سلول‌های عصبی مسئول پردازش صدا تخریب می‌شوند. این ناشنوایی معمولاً با پیری و در محیط‌های با صدای بلند، بودن، مرتبط است.

خبر خوب! در بسیاری از موارد، اگر موانع به درستی برطرف شوند، از طریق روش‌های درمانی مانند جراحی در مناطق آسیب‌دیده، قابلیت‌های شنوایی به طور موثر بازگردانده می‌شوند.

ناشنوایی حسی‌عصبی، که اغلب به دلیل مرگ سلول‌های عصبی مسئول پردازش صدا ایجاد می‌شود، یک شرایط دائمی است و معمولاً پس از پیری و در معرض خطرات تروما ناشی از فعالیت‌هایی با محیط‌های با صدای بلند دیده می‌شود.

علل ناشنوایی برای دوستان پشمالوی ما: مشکلات مادرزادی به طور کلی بلافاصله پس از تولد به دلیل عیوب زیرساختی که به طور ژنتیکی حیوان را مستعد ناشنوایی می کنند، ایجاد می‌شوند. این مشکلات به ویژه در نژادهای سگ‌ها با پوست سفید و بافت‌های رنگی پوستی مشخص، از جمله بول تریرها ظاهر می‌شوند

همچنین، پیری به طور طبیعی منجر به کاهش تدریجی شنوایی می‌شود که به طور اصولی با فرکانس‌های بالا مرتبط است.

نشانه‌هایی که باید به آن‌ها توجه کنید در حیواناتی که دچار ناشنوایی دوجانبه هستند: معمولاً حتی در مقابل محرک‌هایی که عمدتاً به منظور تحریک خارج از دامنه دید تنظیم شده‌اند، پاسخ نمی‌دهند. در مقابل، ناشنوایی یک طرفه ممکن است نشانه‌هایی از مشکلات در تشخیص منبع صدا داشته باشند. این ممکن است باعث اشتباه در تشخیص ناشنوایی از سوی صاحبان حیوانات شود.

شرایط مادرزادی 1-3 هفته بعد از تولد به دنبال دژنریشن stria vascularis به شکل ثانویه و از ساپرس کردن ملانوسیت ها توسط ژن پیگمنتیشن ایجاد می شود و به دژنریشن کوکلئوساکولار نورونال می انجامد.

ناشنوایی Neuroepithelial : با الگوهای پیگمنتیشن مرتبط نیست و در نتیجه از دست رفتن سلول موی ابتدایی در همان زمانی که ناشنواییcochleosaccular رخ می دهد ایجاد می شود، اما ایتریا وسکولاریس را تحت تاثیر قرار نمی دهد. نشانه های وستیبولار نیز ممکن است دیده شوند به عنوان مثال در دوبرمن پینچر ها

ناشنوایی میان سالی وراثتی نیز در نژادهای متنوع سگ مثل بوردرکولی و رودزین ریجبک دیده شده است، اما پاتولوژی و مکانیسم وراثت مشخص نیست.

ناشنوایی مادرزادی در سگ های دالمیشن، دوگوآرژنتینو، کاتاهولا، سگ لئوپارد، بول تریر و انگلیش ستر و کوکر اشپانیل انگلیسی و بوستون تریر و پارسون راسل تریر دیده می شود.

در میان نژاد گربه های سفید با چشم آبی به نظر نمی رسد که گربه های صیامی درگیر باشند.

دو موتاسیون ژنتیکی عامل بیماری در دوبرمن پینچرها گزارش شده است.

در مورد آسیب اوتایتیس، برداشت عامل انسداد یا آسیب بافتی بازگشت شنوایی را معمولا به همراه دارد.

اوتایتیس میانی ترشحی اولیه که به آن گوش چسبی می گویند در کاوالیر کینگ چارلز اشپنیل ها با میرینگوتومی، بولا استئوتومی یا تیمپانوستومی لوله ها درمان می شود.

رایج ترین نوع ناشنوایی در اثر مسمومیت با دارو، آمینوگلیکوزید ها است.

روش های تشخیص: اتوسکوپی گوش خارجی و تیمپانوم، رادیوگرافی تیمپانیک بولا و معاینه عصبی

ترامادول

آنالوگ سنتتیک کدئین، یک آگونیست گیرنده مو اپیوئید ضعیف است که علاوه بر فعالیت اپیوئیدی، بازگشت یا ری آپتیک نورونی نوراپی نفرین و ۵-هیدروکسی تریپتامین (سروتونین) را نیز مهار می‌کند و ممکن است باعث آزادسازی سروتونین شود. به دلیل اثرات مهارکنندگی آن بر روی جذب سروتونین، ترامادول نباید در حیواناتی که ممکن است تحت درمان با مهارکننده‌های مونوآمین اکسیداز مانند سلجیلین، حیواناتی که تحت درمان با مهارکننده‌های انتخابی جذب سروتونین باشند، یا حیواناتی که دارای تاریخچه فعالیت تشنجی هستند، استفاده شود.

در انسان‌ها، متابولیت فعال اصلی (O-دسمتیل ترامادول، M1) در مقایسه با داروی اصلی بیش‌تر بر روی گیرنده‌های μ فعال است. گربه‌ها مقادیر قابل توجهی از M1 تولید می‌کنند، در حالی که سگ‌ها مقادیر اندکی از آن تولید می‌کنند. دسترسی زیستی دهانی در گربه‌ها ۹۳٪ است، اما در سگ‌ها تنها ۶۵٪ است. سگ‌ها ترامادول را بیشتر و سریع‌تر از گربه‌ها دفع می‌کنند، بنابراین اینتروال دوزینگ باید در گربه‌ها تنظیم شود. اثرات نامطلوب شامل کاهش آستانه تشنج، استفراغ و در برخی از حیوانات، تغییر رفتار می‌شود.

تعداد کمی از مطالعات بالینی درباره استفاده از ترامادول در حیوانات انجام شده است. با این حال، نشان داده شده است که غلظت مینیموم آلوئولار ترامادول سووفلوران را در گربه‌ها را کاهش می‌دهد و اثر ضد دردی مشابه مورفین در سگ‌ها پس از اُواریو هیسترکتومی دارد.

ترامادول ممکن است به صورت تکی برای درمان درد خفیف یا به عنوان بخشی از طرح چند وجهی درمانی برای درمان درد شدید به کار رود.

گاباپنتین

ابتدا به عنوان عامل ضد صرع در انسان‌ها توسعه یافت و مجوز گرفت و از سال ۱۹۹۳ توسط FDA تایید شده است. گزارش‌هایی از اثرات بی دردی در مدل‌های درد تجربی در موش‌ها و گزارش‌های موردی درباره بیماران انسانی که از درد نوروپاتیک رنج می‌برند، شواهد فزاینده‌ای را برای استفاده از گاباپنتین در درمان درد نوروپاتیک نشان می‌دهد.

گاباپنتین به پروتئین‌های کانال کلسیم آلفا۲-دلتا متصل می‌شود، فعالیت نوروترانسمیتر را تعدیل می‌کند و توسعه هایپرانالژسیا را به همراه دارد و حساسیت مرکزی را بلاک می‌کند.

دوز گاباپنتین به میزان زیادی متغیر است و این دارو می‌تواند تا چند هفته یا چند ماه به صورت مداوم برای درمان درد تجویز شود. دوز باید به شکل تدریجی کاهش یابد یا تیپر شود تا درد برگشتی پیش نیاید. اثرات نامطلوب معمولاً خفیف و خود محدودشونده هستند (خواب آلودگی، خستگی و افزایش وزن با مصرف مزمن).

آمانتادین

یک عامل ضد ویروسی یا وایرال است که برای مهار تکثیر ویروس آنفولانزای نوع A در بیماران انسانی توسعه یافت، در درمان اثرات فوق حسی ناشی از داروها و بیماری پارکینسون (با افزایش غلظت دوپامین در CNS) موثر است. آمانتادین به خودی خود و تنهایی هیچ اثری در درمان درد ندارد. این دارو اثرات ضد دردی را از طریق آنتاگونیسم گیرنده‌های NMDA پیش می برد و تثبیت این کانال‌ها در حالت بسته اعمال می کند و نه مانند کتامین که کانال را کاملا مسدود می‌کند.

آمانتادین به نظر می‌رسد بیش‌تر در مدیریت درد نوروپاتیک مزمن با علائم هایپرآنالجسیا یا ضد دردی و آلودینیا موثر باشد. آمانتادین ممکن است برای حیواناتی که دچار تولرنس به اوپیوئیدها هستند، مفید باشد. یک مطالعه در سال ۲۰۰۸ نشان داد که اضافه کردن آمانتادین به ملوکسیکام در سگ‌هایی که به اوستئوآرتریت مقاوم به NSAID مبتلا بودند، به بهبود فعالیت آنها کمک کرده است.

استامینوفن

برای استفاده در حیوانات تایید نشده است، با این حال، برای درمان درد شکستگی در سگ‌ها با دوز ۱۰-۱۵ میلی گرم بر کیلوگرم، هر ۱۲ ساعت، تا پنج روز متوالی استفاده شده است. مکانیسم دقیق عمل آن هنوز نامشخص است، اگرچه شواهد اخیر نشان می‌دهد که فعال‌سازی غیرمستقیم گیرنده کانابینوید CB را دارد. COX-۳، یک واریانت اسپلایس از COX-۱، به عنوان مکانیسم دیگری برای استامینوفن در سگ‌ها پیشنهاد شده است. استامینوفن به دلیل اثرات ضعیف ضد التهابی، به عنوان یک NSAID کلاسیک در نظر گرفته نمی‌شود؛ بنابراین، خطر ترومبوسایتوپنی، خون‌ریزی و اثرات نامطلوب GI کم است. هپاتوپاتی از نگرانی‌ها است و بررسی شیمیایی سرمی منظم لازم است. استامینوفن نباید در گربه‌ها استفاده شود، زیرا از عدم هیدروکسیلاسیون وابسته به سیتوکروم P۴۵۰ (گلکورونیداسیون) و متعاقباً مت هموگلوبینمیای کشنده رنج می‌برند.

ماروپیتانت

برای پیشگیری و درمان استفراغ در گربه‌ها و سگ‌ها تجویز می‌شود. این یک آگونیست گیرنده NK-۱ است که به مناطق مغز که کنترل عطسه را دارند، از جمله منطقه کمورسپتور تریگر زون و واگ، متصل می‌شود. ماروپیتانت از اتصال ماده p به گیرنده‌های NK-۱ جلوگیری می‌کند که در سراسر سیستم‌های عصبی مرکزی و محیطی واقع شده‌اند و اثری ضد دردی دارند. این دارو برای شرایطی مانند پانکراتیت، کولانژیت و اختلالات GI دردزا، اثری ضد درد احشایی دارد.

آنتیبادی‌های مونوکلونال (mAbs) برای کنترل درد، آنتی بادی‌های مونووالنت هستند که به طور خاص هدف‌هایی مانند سیتوکین‌ها، گیرنده‌ها یا سلول‌ها (Liu 2014) متصل می‌شوند. Frunevetmab یک آنتیبادی مونوکلونال گربه است که متصل می شود تا اثرات NGF بلاک شود. در سال ۲۰۲۲، Frunevetmab توسط FDA برای استفاده در گربه‌ها به عنوان یک تزریق زیرجلدی ماهانه برای کاهش درد اوستئوآرتریت تایید شده است. در یک مطالعه میدانی قبل از تایید، مالکان مشاهده کردند که گربه‌های تحت درمان حرکتشان بهبود یافته است. عوارض شامل: استفراغ، اسهال، آلوپشیا است.

منبع:

درمان ضد درد در حیوانات، سایر داروهای ضد درد

کتامین مدت طولانی است که به عنوان یک آنالژسیا یا ضد درد سوماتیك فوق العاده شناخته می شود اما آنالژسیای ویسرال یا احشایی بدی شناخته شده است. علاقه به کتامین به دلیل نقش آن در پیشگیری از حساس شدن مسیرهای مرکزی حسی درد در حال افزایش است.

آنتاگونیسم غیررقابتی و غیر اختصاصی کتامین از گیرنده های N-متیل د-اسپارتات (NMDA) باعث اثرات آنالژسیک آن می شود. این گیرنده ها توسط دو نوروترانسمیتور تحریک کننده (گلوتامات و گلیسین) در طول حس درد پایدار در شاخ دورسال نخاع فعال می شوند. مهار گیرنده های NMDA از حساس شدن مرکزی و دپولاریزاسیون تجمعی (وایند آپ) در حیوانات آزمایشگاهی و انسان‌ها جلوگیری می کند یا آن را کاهش می دهد.

کتامین همچنین با گیرنده های مو- اوپیوئیدی، موسکارینیک، مونوآمینرژیک و اسید گاماآمینوبوتریك (GABA) تعامل دارد. کتامین ممکن است به پروتکل بیهوشی به صورت بولوس یا انفوزیون با ریت ثابت اضافه شود تا از شکل گیری حالت های درد شدید یا مزمن جلوگیری کند.

منبع:

داروهای ضد درد در حیوانات- کتامین

فواید آلفا دو آگونیست ها شامل سدیشن، آنالژزیا، و حداقل غلظت الوئولی برای بیهوشی‌های استنشاقی است. تجویز می‌تواند از طریق پرانترال، دهانی، اپیدورال، اینتراتکال یا تزریق داخل نخاعی و داخل مفصلی باشد، به دلیل فعالیت ها و اقدامات اثر گذاری که روی اسپاینال و سوپرااسپاینال دارد. ترکیب-درمانی با آگونيست‌های آلفا۲ و اوپیوئیدها باعث القای آنالژزیا و سدیشن عمیق می‌شود که افزودنی یا هم‌افزایی است در مقایسه با اثرات هر دارو به تنهایی که در هر دو دام بزرگ و کوچک قابل انطباق است. مکانیسم اثر از طریق گیرنده‌های زوجی متصل به پروتئین جی است.

گیرنده‌های آلفا۲آ و آلفا۲سی آنالژزیا را میانجی و واسطه می‌کنند. آگونيست‌های آلفا۲ به عنوان بخشی از آنالژزیای چندوجهی در دوره پیش جراحی در بسیاری از گونه‌ها استفاده می‌شوند. گیرنده‌های آلفا۲ نقش مهمی در مدولیشن درد توسط سیستم مرکزی عصبی ایفا می‌کنند. آگونيست‌های آلفا۲ ممکن است برای القای آنالژزیا هنگام تجویز به عنوان پیش‌دردی در دوره پیش از عمل جراحی (آنالژزیای پیش‌گیرانه)، به عنوان انفوزیون با سرعت ثابت در حین عمل جراحی، و به عنوان مکمل آنالژزیای پس از عمل جراحی استفاده شوند.

به طور کلی، دوزهای پس از عمل از آگونيست‌های آلفا۲ به شدت پایین‌تر از آنچه که قبل از عمل مورد نیاز است، هستند. حتی در دوزهای نسبتاً پایین، این داروها موجب کاهش شدید اوت پوت قلبی می شوند و ممکن است باعث آریتمی‌های قابل‌توجه در همه گونه‌ها شوند. به خصوص در نشخوارکنندگان، دوزهای پایین‌تری برای این مشکل مورد نیاز است، و هایپوکسمی شریانی و ادم ریوی در گوسفندان بیان شده است. انتخاب دقیق بیمار ضروری است.

آنتاگونيست‌های آلفا-۲ (مانند آتیپامزول) میتوانند اثرات مرکزی و محیطی آگونيست‌های آلفا۲ را برای سرعت بخشیدن به بهبود و کاهش دپرشن قلبی-ریوی معکوس کنند. با این حال، این داروها پس از معکوس‌شدن هیچ آنالژزیایی را ارائه نمی‌دهند.

منبع:

داروی های ضد درد در حیوانات،آلفا-2 آگونیست ها

داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي و کورتیکواستروئیدها

داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي (NSAIDs) ابزارهاي مفید در درمان درد پس از عمل جراحی در انواع گونه ها هستند، زیرا Hk آن ها سنتز پروستاگلاندین را از طريق بازداری از سیکلواکسیژناز (COX) متوقف می‌کنند. کاهش التهاب پس از عمل جراحی یا تروما می‌تواند با این روش به طور چشمگیری آنالژیزیا را بهبود بخشد.

التهاب یک مؤلفه کلیدی در هر دو حساسیت محیطی و مرکزی است که منجر به افزایش جریان درد می‌شود. کنترل سریع و شدید جریان درد در جلوگیری از سندرم های درد مزمن بسیار اهمیت دارد.

به نظر می‌رسد که داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي زمانی که در ترکیب با اوپيوئيد ها تجویز می‌شوند، هم افزا یا سینرژیک باشند و ممکن است اثر هم افزایی اوپيوئید داشته باشند. مزایای قابل توجه داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي شامل دسترسی آسان، مدت اثر نسبتا طولانی، هزینه پایین و سهولت تجویز هستند. عدم تغییر در سیستم اعصاب مرکزی (سدیشن یا دیسفوریا) باعث می‌شود که داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي برای درمان درد حاد و مزمن در حیوانات ایده‌آل باشند.

انتخاب دقیق بیمار بسیار اهمیت دارد. اگرچه تعداد زیادی از داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي برای استفاده در سگ ها و اسب ها تایید شده‌اند، فقط ملوکسیکام و روبناکوکسیب برای استفاده در گربه ها در ایالات متحده آمریکا تایید شده‌اند. ملوکسیکام برای یک دوز مجاز و روبناکوکسیب برای مدت سه روز مجاز است. همانند تمام عوامل آنالژیزیک، توجه خاص به زمان توقف دارو هنگام استفاده از داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي در حیوانات تولیدی لازم است.

کورتیکواستروئید ها نیز التهاب را کاهش می‌دهند و آنالژیزیا فراهم می‌کنند. بسته به محصول، می‌توانند از راه خوراکی، وریدی، عضلانی، زیرپوستی یا داخل مفصلی تجویز شوند. کورتیکواستروئید ها در دوره پس از عمل جراحی کمتر تجویز می‌شوند، زیرا می‌توانند عملکرد سیستم ایمنی را کاهش دهند و علاوه بر این اثرات جانبی نامطلوب دیگری ( مثل پلی فاژی، پلی دیپسی، پلی یوری) پس از چندین دوز داشته باشند. با این حال، گاهی اوقات در سندرم های درد مزمن، از جمله برای بیماری دیسک دی ژنراتیو در سگ ها و داخل مفصل برای استئوآرتریت غیرقابل درمان، تجویز می‌شوند. کورتیکواستروئید ها و داروهاي ضدالتهابي غيراستروئيدي نباید به طور همزمان تجویز شوند.

منبع:

داروهای ضد درد در حیوانات، کورتیکواستروئیدها

اپیوئید ها همچنان به عنوان پایه ای از مدیریت درد موثر در دامپزشکی محسوب می شوند. اپیوئیدها گروه متنوعی از داروهای طبیعی و سنتزی هستند که عمدتا برای فعالیت آنالژزیای خود از آن ها استفاده می شود. علی رغم برخی از اثرات نامطلوب و معایب شناخته شده، اپیوئیدها موثرترین آنالژزیا یا ضد درد های موجود برای درمان سیستمیک درد حاد در بسیاری از گونه ها می باشند.

گیرنده های اپیوئید ها بخشی از یک سوپر فامیلی بزرگ از گیرنده های متصل به غشای پروتئین های G هستند. هر گیرنده اپیوئیدی یک توزیع منحصر به فردی در مغز، نخاع و پیرامون دارد. اپیوئیدها به شکل قابل برگشت با این گیرنده ها ترکیب می شوند و انتقال و ادراک درد را تغییر می دهند. علاوه بر آنالژزیا، اپیوئیدها می توانند اثرات دیگری بر سیستم عصبی مرکزی ایجاد کنند که شامل سدیشن، یوفوریا، دیسفوریا و برانگیختگی هیجان می شود.

اثرات بالینی اوپیوئیدها بین آگونیست های گیرنده اپیوئیدهای μ (مثل مرفین، هیدرومورفون، فنتانیل)، آگونیست های جزئی μ (مثل بوپرنورفین) و آگونیست- آنتاگونیست ها (مثل بوتورفانول) متفاوت است. تفاوت های گونه ای و فردی در پاسخ به اپیوئیدها نمایان و مشهود است، بنابراین انتخاب دقیق اپیوئیدها و تنظیم دوز برای گونه های متفاوت لازم است.

تاثیر بالینی اپیوئید به عوامل دیگر بیمار مانند حضور یا غیاب درد، وضعیت سلامت حیوان، همزمانی داروهای تجویز شده (مثل آرام بخشی ها) و حساسیت فردی به اوپیوئیدها بستگی دارد.

اطلاعات جدید در مورد سیستم اوپیوئیدی اندوژنوس محیطی (PEOS) فرصت منحصر به فردی را برای استفاده از اثر آنالژزیای قدرمند اپیوئیدها در حالی که اثرات نامطلوب سیستمیک را به حداقل می رساند، ارائه کرده است.

PEOS در بر دارنده رسپتورهای محیطی اوپیوئیدی (PORs) و اوپیوئیدهای مشتق شده از لوکوسیت های محیطی (PLDOs) اندومورفین‌ها، اندورفین‌ها، انکفالین‌ها، و دینورفین‌ها است. برای فعال کردن PEOS، بافت باید تعداد کافی از لوکوسیت‌ها را داشته باشد که قادر به ترشح PLDO بوده و همچنین گیرنده های POR را در تعداد کافی داشته باشد.

التهاب ناشی از آسیب بافتی منجر به تجمع لوکوسیت‌های ترشح کننده PLDO در محل آسیب می شود. التهاب همچنین تعداد و کارایی گیرنده های POR را افزایش می دهد. این گیرنده ها، در شرایط طبیعی غیرفعال هستند و بر روی نورون‌های حسی اولیه بیان می شوند و پس از آسیب بافت و التهاب به انتهای اعصاب حسی محیطی انتقال می‌یابند. آزمایش ها و مطالعات کلینیکی نشان می دهند که اپیوئیدهای محیطی موثر هستند، به ویژه در حضور التهاب. برای مثال، مورفین بدون نگهدارنده می تواند به مفاصل سگ و اسب بعد از آرتروسکوپی یا آرتروتومی برای ارائه آنالژزیا از طریق گیرنده های محلی تزریق شود.

منبع:

ضد دردی در حیوانات با اپیوئیدها

ضد درد یا آنالژسیای مولتی مودال یا چندوجهی

اثرات مفید داروی ضد درد چندین دارو را از طریق تعاملات افزاینده یا هم افزایی بیشینه می کند، در حالی که اثرات جانبی دارو را با استفاده از دوزهای پایین تر به حداقل می رساند.

یک رویکرد یا رهیافت قبل از عمل برای مدیریت درد ناشی از جراحی باید با تجویز یک ضد درد قبل از جراحی (پیشگیرانه ضد درد) آغاز شود و با تجویز ضد درد مناسب در دوره عمل ادامه یابد. گایدلاین سه تا پنج روز می تواند راهنمایی مفید برای طول مدت درمان ضد درد پس از درد حاد جراحی باشد. بسته به عوامل متعددی ( به عنوان مثال، پروسیجر جراحی، برنامه بازتوانی، گونه، نژاد) برخی حیوانات نیاز به درمان کوتاه تری دارند در حالی که برخی حیوانات نیاز به ضد درد برای دوره های طولانی تر دارند.

درمان ضد درد تهاجمی به مدت چند روز باید به تدریج کم شود یا تیپر شود تا اینکه توقف ناگهانی صورت بگیرد. دوزبندی ضد درد بر اساس نیاز کمتر از دوزبندی ضد درد برنامه ریزی شده برای درمان درد موثر است. پروتکل ها بر اساس نیاز به حیوان اجازه می دهد تا رفتار درد آشکار را نشان دهد تا پزشک و/یا صاحب حیوان بتواند تشخیص دهد.

جلوگیری و مدیریت درد حاد اغلب مانع از بیداری درد از مسیزهای نوسیسپتیو می شود. بازگشت به کارکرد طبیعی و فعالیت نرمال را تسریع می کند و خطر توسعه سندرم های درد مزمن را کاهش می دهد.

کاهش استرس و اضطراب با اضافه کردن تغییر دهنده های رفتار یا انواع سدیتیوهای ملایم (ترازودون،گاباپنتین، آلفا۲ آدرنرژیک آگونیست ها) زمانی که مناسب باشد و اطمینان از این که مراقبت کلی و نگهداری با نیازهای حیوان هماهنگ است، می تواند مدیریت درد را بهبود بخشد.

شرایط مسکن مناسب، حمایت تغذیه ای و تعامل با سایر حیوانات و/یا انسان ها باید برای گونه های خاص و نژاد مورد نظر در حد بهینه باشد.

ضد درد مناسب پس از عمل یا تروما به حیوانات اجازه می دهد تا استراحت کنند. به عنوان مثال، سگ ها و گربه ها معمولاً پس از عمل می خوابند اما در صورتی که درد آنان کنترل شود، تحریک پذیر می شوند. استفاده از درد به عنوان وسیله بازداری (یعنی جهت جلوگیری از حیوان در آسیب رساندن به محل جراحی) غیراخلاقی است.

مدیریت حیوانات دردناک و پریشان به ترکیبی از مراقبت های خوب پرستاری، روش های غیر فارماکولوژیکی (به عنوان مثال، بانداژ، کیسه یخ یا کیسه آب گرم، فیزیکال تراپی و آکواپانکچر یا ظب سوزنی) و روش های فارماکولوژیکی نیاز دارد.

آکوپانکچور یک درمان ایمن و خوب پذیرفته شده است که کاهش درد ناشی از التهاب، نوروپاتی، سرطان و همچنین درد احشایی را نشان داده است. سیستم عصبی معمولاً اثرات خود را در سطوح محیطی، نخاعی و فوق نخاعی اعمال کند. اثرات آکوپانکچر شامل آزادسازی اپیوئیدهای اندوژن، نوروترنسمیترها و و فعال سازی مسیرهای مهار کننده نزولی درد و واسطه های التهابی است.

درد یک تجربه چندبعدی است و پیچیده است که شامل عناصر حسی و رفتاری مرتبط با آسیب بافتی واقعی یا احتمالی است. شناخت درد در حیوانات، به ویژه برای کسانی که با رفتارهای معمول گونه‌ای یا فردی آشنا نیستند، کار آسانی نیست. در سال‌های اخیر، توجه زیادی به تعیین و سنجش رفتارهای درد خاص شده است. این تلاش‌ها باید به تشخیص و درمان درد در حیوانات کمک کند زیرا ابزارهای ارزیابی درد تأیید شده د رحال توسعه و شکل گیری هستند. عوامل زیادی ارزیابی درد در حیوانات را دشوار می‌کند. مقیاس‌های درد دامپزشکی باید مشخصات زیر را در نظر بگیرد:

نوع

گونه

نژاد

شرایط محیط پرورش

سن

جنسیت

منشا درد (مانند تروما، جراحی، پاتولوژی)

ناحیه ای از بدن که درگیر شده است و آسیب دیده است (مانند درد شکمی، درد عضلانی استخوانی)

نوع درد (مثل درد حاد، درد مزمن)

شدت درد

هر مقیاس درد یا روش ارزیابی درد یا متودولوژی ای که در ارزیابی درد استفاده می شود باید بتواند حساسیت‌های فردی را تشخیص دهد.

حتی اگر حیوانات در مقیاس‌های درد نمره پایینی بگیرند، اگر درد محتمل است، آنالژسیک یا ضد درد باید تجویز شود.

دقیق‌ترین شیوه برای تعیین اینکه یک بیمار در درد است این است که یک دوز آنالژسیک را داده و پاسخ بیمار مونیتور شود.

هیچ "استاندارد طلایی ای" برای ارزیابی درد در حیوانات وجود ندارد. بسیاری از روش‌های امتیازدهی که شامل متغیرهای فیزیولوژیک و رفتاری هستند، منتشر شده‌اند، اما تعداد اندکی از آنها تأیید شده‌اند. بیشتر مقیاس‌های درد دامپزشکی به تشخیص و/یا تفسیر رفتارهای خاص گونه‌ای استوار است و در معرض برخی از تغییرپذیری ها بین ناظران درد هستند.

مقیاس‌های درد مبتنی بر وجود یا عدم وجود تفاوت رفتار گونه‌ای، که تفسیر آن رفتارها را به حداقل می‌رساند، احتمالاً از مقیاس‌های عمومی که به شدت به ارزیابی ذهنی و تفسیر فردی وابسته هستند، دقیق‌تر هستند.

همه متودهای فعلی برای سنجش درد در حیوانات مستعد به ایجاد ارور و خطا به صورت تخمین کمتر از میزان طبیعی یا بیشتر از حد طبیعی هستند.

حتی اگر مقدار درد به درستی برآورد شود، تعیین اینکه چگونه حیوان با درد خود را وفق می‌دهد، به ویژه اگر حیوان از محیط طبیعی زندگی خود حذف شده باشد، ممکن است دشوار باشد.

سیستم‌های ارزیابی باید انواع مختلف نوع و منبع درد مانند درد حاد در برابر درد مزمن، درد احشایی در برابر درد ماهیچه‌ای، و درد عصبی را نیز در نظر بگیرند.

پارامترهای فیزیولوژیک (مثل تغییرات در ریت قلب، ریت تنفسی، فشار خون شریانی، یا گشادی مردمک) ممکن است برای ارزیابی پاسخ به یک محرک درد حاد، به ویژه در طی بیهوشی، و برای ارزیابی درد در برخی از وضعیت‌های بالینی (مثل اسب‌های با درد کولیک حاد) استفاده شود.

با این حال، اندازه‌گیری‌های فیزیولوژیک معمولاً بین حیواناتی که تحت عمل جراحی قرار گرفته‌اند و درد دارند و آن هایی که تحت جراحی قرار نگرفته‌اند، تمایز قائل نمی‌شوند. همچنین، حیواناتی که درد مزمن دارند، ممکن است پارامترهای فیزیولوژیک نرمال داشته باشند. نبود تغییر در پاسخ‌های فیزیولوژیک نباید به معنی فقدان درد تلقی شود، اگر سایر نشانه‌های بالینی به گونه‌ای دیگر نشان دهند. پارامترهای فیزیولوژیک کافی نیستند تا بین درد و استرس‌های دیگر مانند ترس، هراس، یا پاسخ‌های فیزیولوژیک به شرایط متابولیک (مثل آنمی) تمایز قائل شوند.

تغییرات رفتاری

تغییرات رفتاری نشان‌دهنده درد ممکن است تا میزان کمی قابلیت نمایش تحت شرایط بالینی معمول در دام کوچک و بزرگ را داشته باشند.

به غیر از موارد شدید، نشانه‌های بالینی درد ممکن است توسط رفتارهای معمول گونه‌ای، پنهان شوند. برای مثال، سگ‌ها ممکن است دم خود را تکان دهند و با ناظران سلام کند، هر چند در درد باشند. حیوانات دارای زندگی گروهی، مانند گوسفندان، ممکن است هنگام نزدیک شدن به ناظر رم کرده و سعی کنند درد خود را با ماندن در میان گله خود پنهان کنند.

تغییرات رفتاری نشان‌دهنده درد ممکن است آنچه که انتظار داریم، نباشد. یک گربه که پس از جراحی در عقب قفس نشسته است ممکن است در درد باشد، اما درد ممکن است تشخیص داده نشود اگر مراقب انتظار داشته باشد که نشانه‌های بالینی فعال‌تر درد مانند قدم زدن، آشفتگی، یا وکالیزیشن را ببیند.

به خاطر این مشکلات، تحقیقات اخیر بیشتر بر تغییرات ناگهانی در بیان واکنش ها متمرکز شده است.

مقیاس‌های گریمیس

برای ارزیابی عبارت‌های چهره‌ای و صورت خاص درد در انسان‌ها و حیوانات بر اساس تغییرات نسبی بین ویژگی‌های چهره‌ای و تغییرات در شکل چهره توسعه یافته‌اند. این مقیاس ها برای موش‌ها، رت ها، خرگوش‌ها، اسب‌ها، گوسفندان، بره‌ها، خوکچه ها، فرت ها و گربه‌ها توسعه یافته‌اند. همراه با ارزیابی تغییرات رفتاری، عبارت‌های چهره‌ای می‌توانند تجربیات عاطفی حیوانات را منعکس کرده و تجربه درد آنها را برسانند. به طور کلی، پاسخ‌ها به درد جراحی و آسیب حاد بیشتر از نشانه‌های بالینی مرتبط با درد مزمن قابل تشخیص هستند. اغلب، معیارهای بالینی مورد استفاده برای ارزیابی درد مزمن (مثل فقدان فعالیت، فقدان تمیز کردن، کاهش اشتها، کاهش وزن) نشانه‌های بالینی مشخصی از درد نیستند و تنها به یک مشکل اساسی اشاره می‌کند که به تشخیص بیشتر نیاز دارد. نظرات مالکان برای تشخیص علایم بالینی نامعلوم تر در حيوانات دارای درد مزمن، مانند تغییر در رفتار یا تعامل با اعضای خانواده یا اعضای گله ضروری هستند.

شاخص درد مزمن هلسینکی و فهرست ارزیابی درد در سگ پرسشنامه‌هایی هستند که توسط مالکان تکمیل می‌شوند و برای سنجش شدت و تاثیر درد مزمن در سگ‌های همراه طراحی شده‌اند. این پرسشنامه‌ها برای آرتروز استخوانی سگ‌ها صحت‌سنجی شده‌اند.

فهرست سریع درد سگ، که بر اساس فهرست مختصر درد انسانی است، همچنین برای سرطان استخوان سگ‌ها صحت‌سنجی شده است.

تاریخچه‌ی کامل و معاینه‌ی فیزیکی در ارزیابی نقش اساسی دارند. ارزیابی میزان لنگش و حساسیت به دستکاری هنگام ارزیابی درد ارتوپدی مزمن و درد ناشی از ستون فقرات بسیار مهم است. یک معاینه‌ی عصبی جامع باید برای ارزیابی کامل و تشخیص دقیق هر سندروم درد مزمن انجام شود. پاسخ به درمان، مانند افزایش فعالیت پس از تجویز یک داروی ضدالتهاب، ممکن است اطلاعات تشخیصی مهمی درباره‌ی نقش درد در تغییرات رفتاری فراهم کند.

درد ناشی از سرطان ممکن است شامل نشانه هایی از درد حاد (برای مثال، گسترش یک تومور یا پاسخ‌های ثانویه به درمان جراحی، پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی) و درد مزمن و درد عصبی (برای مثال، گرفتگی عصب) باشد.

بنابراین، ارزیابی درد ناشی از سرطان نیازمند روش‌هایی است که بتواند تغییرات رفتاری را در ارتباط با هر دو درد حاد و مزمن تشخیص دهد.

منبع:

ارزیابی درد

ترس:
ترس احساسی از نگرانی است که با وجود یا نزدیکی یک شی، فرد یا وضعیت اجتماعی مرتبط است. ترس بخشی از رفتار طبیعی است و می‌تواند یک واکنش سازگارانه باشد. تعیین اینکه آیا ترس یا واکنش ترسناک غیرعادی یا نامناسب است، باید بر اساس زمینه مشخص شود. به عنوان مثال، آتش ابزاری مفید است، اما اجتناب از آتش یک واکنش سازگارانه است. اگر یک حیوان خانگی از محرک‌هایی که بی‌ضرر هستند، مانند راه رفتن بر روی نوع خاصی از سطوح یا رفتن به بیرون، بترسد، چنین ترسی غیرمنطقی خواهد بود و اگر دائمی یا مکرر باشد، احتمالاً ناسازگارانه است. ترس‌ها معمولاً به عنوان واکنش‌های درجه‌بندی شده بروز می‌کنند، به طوری که شدت واکنش متناسب با نزدیکی محرک است. یک واکنش ناگهانی، واکنش شدید، عمیق و غیرعادی که منجر به رفتارهای بسیار ترسناک شود، معمولاً فوبیا نامیده می شود.

ناامیدی:
این حالت زمانی به وجود می‌آید که یک حیوان به انجام یک سری رفتارها انگیزه دارد اما به دلیل موانع فیزیکی یا روانی در محیط، نمی‌تواند آن‌ها را کامل کند. وقتی حیوانات خانگی ناامید می‌شوند—مانند گربه‌ای که نمی‌تواند به گربه‌ای که از پنجره می‌بیند دسترسی پیدا کند، یا سگی که نمی‌تواند به محرکی در طرف دیگر در یا حصار برسد—رفتار حاصل می‌تواند رفتار بازتابی (مانند حمله به حیوان خانگی دیگر یا صاحب)، رفتار جابه‌جایی (مانند قدم زدن استریوتیپی) یا نشانه‌های مرتبط با اضطراب (مانند ناله یا زوزه کشیدن) باشد. مثال دیگری از ناامیدی در رسیدن به هدف، سگی یا گربه‌ای است که به یک اسباب‌بازی نور لیزری حمله می‌کند اما نمی‌تواند توالی را کامل کند یا به هیچ هدفی برسد. این ناامیدی ممکن است به تعقیب وسواسی سایر نورها و سایه‌ها منجر شود.

فوبیا:
بیشتر واکنش‌های فوبیا قابلیت یادگیری دارند و ممکن است با قرارگیری تدریجی در معرض محرک، فراموش شوند، اگرچه کمبود قرارگیری قبلی کافی، عواقب قرارگیری قبلی و عوامل ژنتیکی همگی نقش مهمی در سرعت یا کامل بودن فراموشی دارند. فوبیاها شامل واکنش‌های ناگهانی، واکنش خیلی زیاد یا بدون واکنش، عمیق و غیرعادی هستند که منجر به رفتارهای بسیار ترسناک (کاتاتونیا، پنیک) می‌شوند. فوبیاها ممکن است با گذشت زمان توسعه یابند، برخی از حیوانات با قرارگیری مکرر، ترس‌های فزاینده‌ای را تجربه می‌کنند (به عنوان مثال، فوبیای طوفان). با این حال، به محض اینکه شکل می‌گیرند، با اضطراب فوری و شدید همراه هستند زمانی که محرک ارائه می‌شود. هنگامی که یک رویداد فوبیک تجربه شده باشد، هر رویدادی که با آن یا یاد آن مرتبط باشد معمولاً برای ایجاد واکنش کافی است (به عنوان مثال، باد، باران یا تاریک شدن آسمان و فوبیای طوفان). اگرچه ترس‌ها ممکن است با قرارگیری مکرر و بدون عواقب نامطلوب کاهش یابند، فوبیاها می‌توانند برای سال‌ها در همان سطح بالا یا حتی بالاتر باقی بمانند، حتی بدون قرارگیری مجدد در معرض فوبیای یاد شده.

ایجاد و شکل گیری چنین وقایعی در سگ‌ها معمولاً یا به شدت ترسناک یا آسیب‌زا است، یا خود سگ مشکلات داخلی عمیقی با ترس دارد (مانند، تمایل ژنتیکی) به طوری که واکنش‌ها به محرک‌های ناآشنا بیش از حد است. واکنش‌های مالک ممکن است به طور ناخواسته مشکل را تشدید کند، یا با تشویق بیشتر رفتار یا با افزودن به حالت عاطفی ترسناک اگر نتیجه برای حیوان خانگی ناخوشایند باشد (مانند، خشم یا تنبیه مالک). موقعیت‌های فوبیک یا به هر قیمتی اجتناب می‌شوند یا در صورتی که غیرقابل اجتناب باشند، با اضطراب یا ناراحتی شدید تحمل می‌شوند.

رفتارشناسی در دامپزشکی

هر ویزیت دامپزشکی باید شامل سوالات انتخابی ای در حوزه رفتاری باشد تا تشخیص داده شود که آیا نگرانی‌های رفتاری ای در حیوان وجود دارد یا آیا تغییری در رفتار نسبت به ویزیت‌های قبلی رخ داده است. علاوه بر اینکه به دامپزشک امکان ارزیابی سلامت و رفاه زندگی حیوان خانگی را می‌دهد، با مشتریان در مورد رفتار عادی گفت‌وگو می‌کند و آن‌ها را مطلع می‌کند که رفتار خوب در حوزه دامپزشکی چگونه تعریف می شود. ثبت پاسخ‌ها به سوالات رفتاری از صاحب حیوان در هر ویزیت امکان تعیین یک مبنای مقایسه برای آینده را فراهم می‌کند.

قارچ سطح پوست، کچلی یا درماتوفیتوز در سگ و گربه

قارچ سطح پوست یا درماتوفیتوز که به آن اصطلاحا کچلی نیز می گویند یک بیماری شایع پوستی در سگ و گربه وانسان است که به وسیله قارچهایی به نام درماتوفیت (Dermatophyte) به وجود می ایند.این قارچهای درماتوفیتی علاقه زیادی به کراتین دارند.کراتین یک پروتئین است که به وسیله سلولهای پوست تولید شده و در لایه خارجی پوست قرار میگیرد. مو و ناخن نیز از کراتین تشکیل شده اند به همین دلیل قارچهای درماتوفیتی می توانند پوست ، مو و پنجه های حیوان را الوده کنند.گربه های پارسی و هیمالیایی نسبت به دیگران بیشتر درمعرض خطر ابتلا به این بیماری هستند.

سه نوع قارچ درماتوفیتی شایع در سگ و گربه به نامهای میکروسپوروم کنیس (Microsporum canis) ، میکروسپوروم ژیپسیوم (M.gypsium) و تریکوفیتون منتاگروفیس وجود دارند.نوع اول معمولا از یک حیوان به حیوان دیگر انتقال پیدا میکند ، نوع دوم از طریق خاک به حیوانات سرایت کرده و سومی از طریق جوندگان مثل موش به حیوان انتقال پیدا میکند.

علایم قارچ درماتوفیتی:

درماتوفیتها باعث سست شدن موها شده به طوری که به راحتی موها ریزش پیدا کرده واین ریزش مو باعث ایجاد حالت کچلی معمولا گرد یا سکه مانند در آن ناحیه میشود.از علایم دیگر این قارچها میتوان به ایجاد جوشهای کوچک ، پوسته پوسته یا تیره شدن پوست ،اشاره کرد.اگر قارچهای درماتوفیتی پنجه ها یا ناخن ها را مبتلا کنند ، می توانند باعث بد شکل شدن ناخن و یا ترشح مایع لزج مانند از پنجه ها شوند.

بعضی از گربه ها می توانند حامل بیماری باشند بدون اینکه از خود علایمی را نشان دهند، به این گربه ها اصطلاحا گربه های ناقل می گویند که باعث انتقال بیماری به سگ و گربه سالم می شوند. همچنین قارچهای درماتوفیتی میتوانند باعث ایجاد ضایعات دانه دانه مانند ریز بر روی پوست گربه شوند که در اثر ناز و نوازش در زیر دست حس میگردند . به این حالت اصطلاحا التهاب پوست ارزنی می گویند.