وبلاگ آموزشی دانستنی های دامپزشکی

اپیوئید ها همچنان به عنوان پایه ای از مدیریت درد موثر در دامپزشکی محسوب می شوند. اپیوئیدها گروه متنوعی از داروهای طبیعی و سنتزی هستند که عمدتا برای فعالیت آنالژزیای خود از آن ها استفاده می شود. علی رغم برخی از اثرات نامطلوب و معایب شناخته شده، اپیوئیدها موثرترین آنالژزیا یا ضد درد های موجود برای درمان سیستمیک درد حاد در بسیاری از گونه ها می باشند.

گیرنده های اپیوئید ها بخشی از یک سوپر فامیلی بزرگ از گیرنده های متصل به غشای پروتئین های G هستند. هر گیرنده اپیوئیدی یک توزیع منحصر به فردی در مغز، نخاع و پیرامون دارد. اپیوئیدها به شکل قابل برگشت با این گیرنده ها ترکیب می شوند و انتقال و ادراک درد را تغییر می دهند. علاوه بر آنالژزیا، اپیوئیدها می توانند اثرات دیگری بر سیستم عصبی مرکزی ایجاد کنند که شامل سدیشن، یوفوریا، دیسفوریا و برانگیختگی هیجان می شود.

اثرات بالینی اوپیوئیدها بین آگونیست های گیرنده اپیوئیدهای μ (مثل مرفین، هیدرومورفون، فنتانیل)، آگونیست های جزئی μ (مثل بوپرنورفین) و آگونیست- آنتاگونیست ها (مثل بوتورفانول) متفاوت است. تفاوت های گونه ای و فردی در پاسخ به اپیوئیدها نمایان و مشهود است، بنابراین انتخاب دقیق اپیوئیدها و تنظیم دوز برای گونه های متفاوت لازم است.

تاثیر بالینی اپیوئید به عوامل دیگر بیمار مانند حضور یا غیاب درد، وضعیت سلامت حیوان، همزمانی داروهای تجویز شده (مثل آرام بخشی ها) و حساسیت فردی به اوپیوئیدها بستگی دارد.

اطلاعات جدید در مورد سیستم اوپیوئیدی اندوژنوس محیطی (PEOS) فرصت منحصر به فردی را برای استفاده از اثر آنالژزیای قدرمند اپیوئیدها در حالی که اثرات نامطلوب سیستمیک را به حداقل می رساند، ارائه کرده است.

PEOS در بر دارنده رسپتورهای محیطی اوپیوئیدی (PORs) و اوپیوئیدهای مشتق شده از لوکوسیت های محیطی (PLDOs) اندومورفین‌ها، اندورفین‌ها، انکفالین‌ها، و دینورفین‌ها است. برای فعال کردن PEOS، بافت باید تعداد کافی از لوکوسیت‌ها را داشته باشد که قادر به ترشح PLDO بوده و همچنین گیرنده های POR را در تعداد کافی داشته باشد.

التهاب ناشی از آسیب بافتی منجر به تجمع لوکوسیت‌های ترشح کننده PLDO در محل آسیب می شود. التهاب همچنین تعداد و کارایی گیرنده های POR را افزایش می دهد. این گیرنده ها، در شرایط طبیعی غیرفعال هستند و بر روی نورون‌های حسی اولیه بیان می شوند و پس از آسیب بافت و التهاب به انتهای اعصاب حسی محیطی انتقال می‌یابند. آزمایش ها و مطالعات کلینیکی نشان می دهند که اپیوئیدهای محیطی موثر هستند، به ویژه در حضور التهاب. برای مثال، مورفین بدون نگهدارنده می تواند به مفاصل سگ و اسب بعد از آرتروسکوپی یا آرتروتومی برای ارائه آنالژزیا از طریق گیرنده های محلی تزریق شود.

منبع:

ضد دردی در حیوانات با اپیوئیدها