وبلاگ آموزشی دانستنی های دامپزشکی

مارهای بوا و پایتون بیشتر از هر مار دیگری به (IBD) مبتلا می‌شوند، که ابتدا تصور می‌شد توسط رتروویروس ایجاد می‌شود، اما اخیرا به عنوان یک رپتارناویروس تایید شده است.

مارهای بوا به عنوان میزبان معمول تر در نظر گرفته می‌شوند، زیرا بسیاری از آنها مبتلا می‌شوند و می‌توانند برای ماه‌ها یا سال‌ها برای ویروس بدون علایم بیماری حامل باشند.

نشانه‌های اولیه ممکن است به دلیل هر عامل ایمونوساپرسر یا سرکوب کننده ایمنی، شامل سابقه ناسازگاری، آنارکسیا، از دست دادن وزن، عفونت‌های باکتریایی ثانویه، بهبودی ضعیف زخم‌ها، دیسکدزی یک بیماری رایج پوستی در مارها، و بازگرداندن غذا باشد.

در حقیقت، IBD باید در هر مار بوا بیمار در نظر گرفته شود. یافته‌های معمول در مرحله حاد بیماری شامل لوکوسایتوزیز و پنل بایو شیمیایی طبیعی است. با پیشرفت بیماری، شمارش WBC نشان دهنده کاهش به سطوح زیر نرمال دارد.

نتایج بایو شیمیایی خون بستگی به میزان ضعف و دهیدراسیون مار دارد، اما آسیب ارگانی ممکن است رخ دهد.

با پیشرفت بیماری به مزمن شدن برخی مارهای بوا علائم عصبی مانند تیک‌های صورت و تکان دادن غیر معمول زبان تا عدم توانایی مار برای قرار گیری در وضعیت دورسال و حمله‌های شدید تشنج نشان می دهند.

پایتون‌ها تصور می‌شود میزبان معمول تری برای فرم حاد بیماری و میزبان رپتارناویروس باشند، زیرا دوره بیماری حاد تر است و علائم عصبی معمولا شدیدتر است و بسیاری از پایتون‌ها با بیماری عصبی شدید تظاهر پیدا می‌کنند. اگرچه بیماری فعال می‌تواند در مارهای بوا برای ماه‌ها یا بیشتر طول بکشد، اما بیشتر پایتون‌ها در طی چند روز یا چند هفته پس از ظهور علائم بالینی می‌میرند.

اکسپوز شدن به رپتارناویروس‌ها ظاهرا به دلیل انتقال مایعات بدن است. نسل گیری، زخم‌های دعوا، آلودگی مدفوعی/ دهانی، و جرب مارها به عنوان راه‌های انتقال معمول تلقی می‌شوند.

تشخیص

بر اساس سابقه و علائم بالینی است. آزمایش خون بستگی به مرحله بیماری دارد، اما تعداد کمی از بیماری‌ها در مارها باعث چنین افزایشی در شمارش WBC در مراحل اولیه می‌شود.

در اسمیر های خونی، اینکلوژن بادی ها معمولا در سیتوپلاسم لوکوسیت‌ها یافت می‌شوند.

تشخیص نهایی توسط PCR و بایوپسی بافت‌های داخلی که جسم‌های اینکلوژن ایوزینوفیلیک یافت می‌شوند، مانند کبد، کلیه،لوزه های مری و معده، به دست می‌آید.

IBD قابل درمان نیست و بسیاری از مالکان یوتنایز را انتخاب می کنند. با این حال، افراد ممکن است تصمیم بگیرند مارهای خود را جدا کنند و با اقدامات حمایتی و تسکینی درمان کنند. آموزش مالکان برای جلوگیری از فروش نمونه‌های آلوده یا فرزندان آنها، باید اجرا شود؛ زیرا این فعالیت ها باعث گسترش جهانی بیماری می شود.