وبلاگ آموزشی دانستنی های دامپزشکی

اتیولوژی و پاتوژنزیز:

ویروس دیستمپر سگ گونه‌ای از خانواده پارامیکسویروس‌ها است که به ویروس‌های سرخک و رندرپست نزدیک است. این ویروس که از نوع enveloped، تک‌زنجیره‌ای RNA و شکننده است، نسبت به بیرون بودن از بدن میزبان ناپایدار است. عفونت عمدتا از طریق ترشحات پخش آئروسل از حیوانات آلوده منتقل می‌شود. برخی از سگ‌های آلوده ممکن است در طول چند ماه ذرات ویروس را پخش کنند.

ویروس ابتدا در بافت لنفاوی دستگاه تنفسی تکثیر می‌شود. یک نوع وایرمی مرتبط با سلول‌ها منجر به عفونت تمام بافت‌های لنفاوی می‌شود که به دنبال آن عفونت اپیتلیوم دستگاه تنفسی، دستگاه گوارش، دستگاه ادراری – تناسلی و همچنین دستگاه عصبی مرکزی و اعصاب بینایی اتفاق می‌افتد. بیماری پس از تکثیر ویروس در این بافت‌ها بروز می‌کند. میزان وایرمی و انتقال ویروس به بافت‌های مختلف توسط میزان ایمنی همورال اختصاصی در دوران وایرمی در میزبان تعدیل می‌شود.

یافته های بالینی

یک تب گذرا معمولا 3-6 روز پس از عفونت با ویروس دیستمپر سگ‌ها رخ می‌دهد و ممکن است در این زمان لوکوپنی (که با لنفوپنی مشخص می‌شود) مشاهده شود؛ این علائم بالینی ممکن است نادیده گرفته شوند یا همراه با آنارکسیا باشند. تب پس از چند روز فروکش می‌کند و سپس تب دوم رخ می‌دهد که ممکن است همراه با ترشحات سروزی بینی، ترشحات چشمی موکوپلورانت یا موکوزی چرکی، ضعف و آنارکسیا باشد. علائم GI و دستگاه گوارشی و تنفسی ممکن است پس از آن رخ دهند که معمولاً با عوارض عفونت باکتریایی ثانویه همراه است؛ به ندرت ممکن است درماتیت پوستورال مشاهده شود. انسفالومیلیت ممکن است پس از بیماری سیستمیک یا در غیاب علائم سیستمیک رخ دهد. سگ‌هایی که از فاز حاد بیماری نجات یافته اند، ممکن است هایپرکراتوزیز پدهای پا و اپیتلیوم پلانوم بینی را داشته باشند، علاوه بر هایپوپلازی انامل در دندان‌های ناهموار شده. به طور کلی، دوره طولانی‌تر بیماری با حضور علائم عصبی همراه است؛ با این حال، هیچ راهی برای پیش‌بینی این که آیا سگ عفونی می‌تواند علائم عصبی را پیدا کند یا خیر، وجود ندارد. علائم عصبی معمول شامل:

توییچ یا لرزش عضلانی ناخودآگاه (مایوکلونوس، کورئا، اسپاسم فلکسور، هایپرکینزیا)

تشنج‌ها، از جمله ریزش بزاق، و حرکات جوشی در آرواره‌ها ( حرکات جوشی آرواره‌ها)

دیگر علائم عصبی شامل: گردش به دور خود، تکان دادن سر، نیستاگموس، پرزیز تا پارالایزز یا فلجی، تشنج‌های متفاوت از نوع کانونی یا فوکال تا منتشر

سویه‌های ویروسی نوظهور ممکن است با نوروتروپیسم بیشتر همراه باشند. افزایش حدت و مرگ‌ومیر ناشی از عوارض عصبی مشاهده شده است. یک سگ می‌تواند هر کدام یا همه علائم بالینی چندسیستمی یا مولتی سیستمیک را در طول بیماری نشان دهد. عفونت ممکن است ملایم و پنهان باشد یا به بیماری شدید با اکثر علائم بالینی منجر شود. در هر حال، وقوع نشانه های نورولوژیک ممکن است تا چند هفته به تاخیر بیفتد یا حتی چند ماه که به علت دمیلیشن مزمن پیشرونده در داخل سیستم عصبی مرکزی است. یافته های کلینیکوپاتولوژیک غیر اختصاصی بوده و شامل لنفوپنی می‌شوند، با احتمال یافتن اجسام اینکلوژن ویروسی در لکوسیت‌های در جریان خون خیلی زود در طی کورس یا مسیر بیماری همراه است. رادیوگراف های قفسه سینه ممکن است الگوی بینابینی تیپیکال از پنومونی ویروسی را نشان دهند.

انسفالیت دیستمپر مزمن (انسفالیت سگ پیر یا ODE)، یک وضعیت است که غالبا با آتاکسیا، حرکات اجباری مانند فشار دادن سر یا قدم زدن مستمر، و هایپرمتریای غیر هماهنگ مشاهده می‌شود که در سگ‌های سالم بالغ واکسینه شده بدون سابقه‌ عفونت سیستمیک دیستمپر سگ مشاهده می شود. اگرچه آنتی‌ژن دیستمپر سگ در مغز برخی از سگ‌ها با ODE توسط رنگ‌آمیزی آنتی‌بادی فلوئورسنت یا روش‌های ژنتیکی شناخته شده‌است، سگ‌هایی با ODE عفونت‌زا نیستند. بیماری به ری اکشن التهابی مرتبط با عفونت پایدار ویروس دیستمپر سگ در CNS می‌باشد؛ با این حال، مکانیسم‌هایی که این سندروم را بر می‌انگیزند، نامشخص است.

ضایعات

آتروفی تیموس یک یافته پس از مرگ ثابت در توله های جوان عفونی با ویروس دیستمپر سگ است. هایپرکراتوزیز بینی و پدهای پا در سگ‌هایی با نشانه‌های عصبی یافت می‌شود. بسته به میزان عفونت باکتریایی ثانویه، برونشوپنومونی، انتریت و پوستول‌های پوستی ممکن است نیز حضور داشته باشند. در موارد مرگ حاد تا peracute، به خصوص ناهنجاری‌های تنفسی ممکن است یافت شود. از نظر بافت شناسی، ویروس دیستمپر سگ باعث نکروزیز بافت لنفاوی، پنومونی بینابینی، و اجسام داخل هسته ای اینکلوژن در اپیتلیوم تنفسی، ادراری و گوارشی می‌شود.

ضایعاتی که در مغز سگ‌هایی با عوارض عصبی یافت می‌شوند شامل:

دژنریشن نورونال

گلیوزیز

دمیلینیشن غیر التهابی

پری‌وسکولار کافینگ

لپتومنژیت نان ساپوریتیو

اجسام اینترانوکلئار اینکلوژن، به صورت اختصاصی و ابتدایی در داخل سلول های گلیال