وبلاگ آموزشی دانستنی های دامپزشکی

سنگ مثانه

سنگ مثانه درسگها نسبتا شایع است . برخی از نژادها ازجمله پکینز ، داشهوند و کاکراسپانیل استعداد بیشتری نسبت به سایر نژادها در تشکیل سنگ دارند . برخی دیگر نظیر دالماسین دارای یک نقص ارثی هستند که آنها را نسبت به تشکیل سنگ ادراری مستعد می سازد . در سگهای نر معمولا سنگها وارد مجرای ادرارشده و در آنجا باعث انسداد می گردند .نشانه های سنگ مثانه عبارتند از تلاش برای ادرار کردن و دفع مکرر ادرار و حجم کم و وجود خون در ادرار در اثر عدم ادرار کردن به انسداد مجرای ادرارمشکوک می شویم . سنگ مثانه می تواند در اثر عفونت مثانه ایجاد شود . بنابراین درمان عفونت لازم و ضروری است . سنگها را می بایست به طریقه جراحی از داخل مثانه خارج نمود . مداوای داروئی و اصلاح جیره می توانند از تشکیل مجدد سنگ پیشگیری کنند.

در حیوانات بویژه در سگ ها و گربه ها سنگ های ادراری برخلاف آنچه که در انسان دیده می شود، معمولا در کلیه ها تشکیل نمی شوند و مثانه جایگاه عمومی تشکیل سنگ های ادراری است. از جمله عواملی که به عنوان عامل مستعد کننده در این بیماری شناخته شده است می توان به ژنتیک، نژاد و نوع تغذیه اشاره کرد.

نژادهای Cocker spaniel, Yorkshire terrier, Bichon frise, Shih tzu, miniature Poodle مستعد ابتلا به سنگ های از جنس استروویت هستند.

نژادهای Bichon frise, Shih tzu, Yorkshire terrier, miniature Poodle می توانند به سنگ های اگزالاتی هستند.

نژادهایDalmation , Yorkshire terrier, English Bulldog, Shihtzu مستعد سنگ های اورات هستند.

در ابتلا به سنگ های سیستین، نژادهای English bulldogs, Dachshunds ,Chihuahua , Basset hounds BullMastiffs, Rottweilers مورد توجه می باشند.

نژادهای Shih tzu و Yorkshire Terrier همچنین به تشکیل سنگ های سیلیکاتی مثانه نیز مستعد می باشند.

همان طور که مشخص است،از بین سگ ها نژادهای یورکشایر و شیتزو در خطر نسبتا بالایی نسبت به ابتلا به سنگ های ادراری قرار دارند.

در گربه ها نژادهای Hymalyan وPersian نسبت به ابتلا به سنگ های اگزالات کلسیم مستعدند.

این سنگ ها می توانند در اندازه های متفاوتی از چندین میلی متر تا چندین سانتی مترایجاد شوند. برای تایید تشخیص اولیه که معمولا با علایم ظاهری حیوان انجام می گیرد،انجام رادیوگرافی با اشعه ایکس ضروری است. پس از تایید تشخیص با رادیوگرافی، بسته به اندازه سنگ ادراری، پروتکل درمانی تعیین می شود که می تواند درمان های غیر جراحی و جراحی باشد.

درمان های غیر جراحی:

تغییر جیره غذایی برای کاهش بخش جامد خشک ادرار

اسیدی کردن ادرار

استفاده از مدرها و تحریک تولید ادرار

استفاده از آنتی بیوتیک در موارد عفونت

برای برداشت سنگ های ادراری کوچک از سوند ادراری استفاده کرد

ایجاد اتساع در پیش آبراه هم میتواند سنگ های ریز را از مسیر خارج کند.

آیدی کانال:

@casereports