وبلاگ آموزشی دانستنی های دامپزشکی

التهاب و عفونت مدولاری کویتی، قشر و پریئوستیم استخوان غالباً با باکتری‌های زیر مرتبط است:

• گونه های استافیلوکوکوس
• گونه های استرپتوکوکوس
• گونه های اشرشیا کلای
• گونه های پروتئوس
• گونه های پاستورلا
• گونه های سودوموناس
• بروسلا کنیس

باکتری‌های بی‌هوازی کمتر جداسازی شده اند و ممکن است بخشی از یک عفونت پلی میکروبیال باشند.

بیماری‌های قارچی بر اساس توزیع جغرافیایی شامل موارد زیر هستند:

• کوکسیدیوزیز ‌ایمیتیس (جنوب غربی ایالات متحده)
• بلاستومایسز درماتی تیدیس (جنوب شرقی ایالات متحده)
• هیستوپلاسما کپسولاتوم (مرکز ایالات متحده)
• کریپتوکوکوس نئوفورمنس
• گونه های آسپرژیلوس (در سرتاسر جهان)

عوامل مؤثر در ایجاد عفونت شامل ایسکمی، تروما، التهاب موضعی، نکروزیز استخوان و انتشار هماتوژنی یا خونی هستند.

علائم بالینی

ممکن است حاد یا مزمن باشند. حیوانات ممکن است لنگش، درد، آبسه در محل زخم، تب، آنارکسیا و افسردگی داشته باشند. رادیوگرافی می‌تواند برملا کننده لیز استخوانی، سکوئستریشن، پریئوسترال ری اکشن غیر طبیعی، شل شدن ایمپلنت‌ها و کانال‌های فیستول را نشان دهد. آسپیریشن عمیق با سوزن فاین نیدل، سایتولوژی و کشت خون نیز ممکن است شواهدی از عفونت را نمایان کند.

درمان

شامل درمان‌های دارویی و جراحی است. آنتی‌بیوتیک‌های خوراکی یا تزریقی طولانی‌مدت شامل اسید کلاوولانیک/آموکسی‌سیلین (۱۵ میلی‌گرم/kg، هر ۱۲ ساعت)، سفازولین (۳۰ میلی‌گرم/kg، هر ۸ ساعت)، کلندامایسین (۱۱ میلی‌گرم/kg، هر ۱۲ ساعت)، آمی‌کاسین (۱۵–۳۰ میلی‌گرم/kg، هر ۲۴ ساعت) و اوکسی‌سیلین (۲۲ میلی‌گرم/kg، هر ۸ ساعت) در هر دو سگ و گربه استفاده می‌شود. انروفلوکساسین تنها در سگ‌ها استفاده می‌شود و با دوز ۱۰ میلی‌گرم/kg، هر ۱۲ ساعت تجویز می‌شود. علاوه بر این، دبرایدمنت زخم، لاواز و برداشتن ایمپلنت‌های شل توصیه می‌شود. درناژ زخم باز یا بسته و پیوند استخوان کنسلوس به تاخیر افتاده نیز می‌تواند انجام شود. در موارد مزمن و مقاوم، آمپوتیشن ممکن است ضروری باشد. پیش‌آگهی متغیر بوده و بر اساس شدت و مزمن بودن عفونت متفاوت است. درمان مناسب ضد میکروبی بر اساس کشت باکتریایی و آزمایش حساسیت آنتی‌بیوتیکی برای دستیابی به نتایج موفقیت‌آمیز الزامی است.